[ad_1]
جذب آهن روندی پیچیده است و تحت اثر عوامل غذایی بسیاری قرار می گیرد
غذاها و نوشیدنی های شامل کافئین به یکی از بخش های ثابت زیادتر رژیم های غذایی دنیای نوین تبدیل شده اند. قهوه در میان محبوبترین گزینه ها قرار دارد. کافئین یک محرک طبیعی است. با این وجود، بعضی ادعا می کنند که این ماده در جذب بعضی مواد مقوی، مثل آهن، اختلال ایجاد می نماید. در نتیجه، به بعضی اشخاص توصیه می گردد از استفاده قهوه و کافئین پرهیز کنند.
چندین مطالعه نشان داده اند که قهوه و دیگر نوشیدنی های کافئیندار قادر هستند جذب آهن را کم شدن دهند. نتایج یک مطالعه نشان داد که نوشیدن یک فنجان قهوه به همراه همبرگر جذب آهن را تا ۳۹ درصد کم شدن می دهد. نوشیدن چای، یکی دیگر از مهارکننده های جذب آهن، با وعده غذایی مشابه جذب آهن را تا ۶۴ درصد کم شدن داد.
مطالعه ای دیگر نشان داد که نوشیدن یک فنجان قهوه فوری با وعده غذایی شامل نان جذب آهن را بین ۶۰ تا ۹۰ درصد کم شدن داده است. هرچه قهوه یا چای غلیظتر باشد، جذب آهن نیز هرچه زیادتر کم شدن می یابد. با این وجود، به نظر نمی رسد کافئین تنها ماده ای باشد که در جذب آهن اختلال ایجاد می نماید. در حقیقت، نتایج یک مطالعه نشان داد که کافئین به تنهایی تنها با ۶ درصد از آهن یک وعده غذایی پیوند تشکیل می دهد. با توجه به این درصد پایین، عوامل دیگری می بایست در جذب آهن تاثیرگذار باشند.
افزون بر این، استفاده با نظم قهوه شاید بر سطوح ذخایر آهن بدن نیز تاثیرگذار باشد. نتایج یک مطالعه با حضور شرکت کنندگانی مسن نشان داد که استفاده روزانه قهوه با یک درصد فرتین کمتر مرتبط بوده است. فرتین پروتئینی است که سطوح ذخایر آهن را نشان می دهد. با این وجود، می بایست به این نکته توجه داشته باشید که تاثیرات قهوه و کافئین بر جذب آهن به زمان استفاده نیز بستگی دارد. به عنوان مثال، نوشیدن قهوه یک ساعت پیش از یک وعده غذایی اثری بر جذب آهن ندارد.
قهوه و دیگر نوشیدنی های کافئیندار قادر هستند جذب آهن را کم شدن دهند
مواد دیگری که بر جذب آهن تاثیرگذار هستند
کافئین تنها ماده ای نیست که در جذب آهن اختلال ایجاد می نماید. پلی فنول های موجود در قهوه و چای به نظر می رسد یکی از مهارکننده های بزرگ جذب آهن هستند. از جمله آنها میتوان به اسید کلروژنیک که زیادتر در قهوه، کاکائو و بعضی گیاهان دارویی یافت می گردد، اشاره نمود.
همچنین، تانن هایی که در چای سیاه و قهوه وجود دارند، جذب آهن را کم شدن می دهند. این ترکیبات طی فرایند گوارش با آهن پیوند تشکیل داده و جذب این ماده را دشوار می سازند. اثر آنها بر جذب آهن به میزان دوز بستگی دارد، به این معنی که با افزایش محتوای پلی فنول های غذا یا نوشیدنی میزان جذب آهن کم شدن می یابد.
نوع وعده غذایی بر جذب آهن اثر می گذارد
جذب آهن روندی پیچیده است و تحت اثر عوامل غذایی بسیاری قرار می گیرد. شواهد نشان می دهند که نوع غذای مصرفی شما در مقایسه با نوشیدن قهوه یا نوشیدنی های کافئیندار اثر بزرگتری بر جذب آهن دارد. بعضی انواع مواد غذایی جذب آهن را بهبود می بخشند، در شرایطی که بعضی دیگر آن را کم شدن می دهند.
نوع آهن مصرفی شما نیز ارزش دارد. آهن به دو شکل در مواد غذایی یافت می گردد که شامل آهن هِم (Heme) و آهن غیر هِم (Non-Heme) می شوند. آهن غیر هِم که زیادتر در مواد غذایی گیاهی یافت می گردد، نسبتا ناپایدار است و تحت اثر عوامل غذایی بسیاری قرار می گیرد. تنها ۲ تا ۲۰ درصد از آهن غیر هِم جذب می گردد. در مقابل، آهن هِم که زیادتر در بافت های حیوانی (گوشت قرمز، گوشت ماکیان و غذای دریایی) یافت می گردد، از درصد جذب آهن بالاتر بین ۱۵ تا ۳۵ درصد برخوردار است. بر همین پایه است که آهن هِم دست نخورده جذب می گردد و تحت اثر عوامل غذایی دیگر قرار نمی گیرد.
از این رو، قهوه و نوشیدنی های کافئیندار زیادتر احتمال دارد جذب آهن غیر هِم از مواد غذایی گیاهی را کم شدن دهند، اما اثر اندکی بر آهن هِم با منشا مواد غذایی حیوانی دارند. افزون بر این، پروتئین حیوانی، ویتامین C و مس در وعده های غذایی قادر هستند جذب آهن غیر هِم را بهبود ببخشد و تاثیرات منفی قهوه و نوشیدنی های کافئیندار بر جذب آهن را کم شدن دهند. در نتیجه، انتخاب های غذایی شما و نوع آهن مصرفی بر اثر استفاده قهوه و نوشیدنی های کافئیندار در جذب آهن تاثیرگذار هستند.
حداقل یک ساعت بعد از استفاده وعده غذایی چای یا قهوه بنوشند
آیا می بایست استفاده قهوه و کافئین را کم شدن دهید؟
چندین مطالعه نشان داده اند که قهوه و کافئین با کمبود آهن در اشخاص سالم مرتبط نیستند و هیچ خطر کمبود آهن را ایجاد نمی کنند. اشخاص بسیاری از غذای مصرفی خود به میزان کافی آهن دریافت می کنند. دریافت با نظم ویتامین C و آهن هِم از منابعی مثل گوشت قرمز، گوشت ماکیان و غذای دریایی قادر هست از مهار جذب آهن به واسطه استفاده قهوه و چای پیشگیری نماید.
اما زمانی که موضوع استفاده پلی فنول ها در سطوح خیلی بالا مطرح باشد، شرایط این گونه نخواهد بود. گروه های در معرض خطر زنان در سنین باروری، نوزادان و کودکان، افرادی با یک رژیم غذایی ضعیف و محدود، مثل گیاهخواران، و افرادی مبتلا به بعضی بیماری ها، مثل بیماری التهابی روده را شامل می شوند. شاید نیازی نباشد این اشخاص به طور کامل استفاده قهوه و کافئین را قطع کنند. در عوض، به اشخاص در معرض خطر توصیه می گردد این نکته های سودمند را مد نظر قرار دهند:
چای و قهوه را در فواصل بین وعده های غذایی بنوشند.
حداقل یک ساعت بعد از استفاده وعده غذایی چای یا قهوه بنوشند.
استفاده آهن هِم از منابعی مثل گوشت قرمز، گوشت ماکیان یا غذای دریایی را افزایش دهند.
دریافت ویتامین C را در زمان وعده های غذایی افزایش دهند.
مواد غذایی غنی شده با آهن استفاده کنند.
مواد غذایی با محتوای بالای کلسیم، و فیبر مثل غلات کامل را جدا از مواد غذایی مملو از آهن استفاده کنند.
نوشیدنی های کافئیندار، مثل قهوه و چای، نشان داده اند که قادر هستند جذب آهن را کم شدن دهند. با این وجود، به نظر می رسد محتوای پلی فنول ها و نه خود کافئین در این زمینه تاثیرگذار است. غذاها و نوشیدنی های کافئیندار با کمبود آهن در اشخاص سالم مرتبط نیستند، زیرا جذب آهن تحت اثر عوامل غذایی بسیاری قرار می گیرد. با این وجود، افرادی که در معرض خطر کمبود آهن قرار دارند با پرهیز از استفاده قهوه و چای در زمان وعده های غذایی و انتظار حداقل یک ساعته بعد از وعده غذایی برای نوشیدن چای یا قهوه، احتمال خطر را کم شدن می دهند.
منبع:asriran.com
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاهها