[ad_1]
زنان به اندازهی مردان پیاده روی نمیکنند
اگر روی گوگل مپ واژه «انگاس» را جست و جو نمایید، روستایی دورافتاده و کوهستانی را در استان مازندران و شهرستان نور خواهیدیافت؛ حال اگر بخواهید فاصله آن را تا شهر مرکزی (نور) محاسبه نمایید، نرم افزار ناتوان از تشخیص راه خواهدبود. روستا آن قدر دورافتاده و مسیرها آن قدر صعب العبور و باریک اند که دانش بهغایت نوین «سنجش از دور» ناتوان از تشخیص آن است. «اَنگاسی» نام و پرسوناژ یکی از اشعار پدر شعر نوی ایران است؛ زنی ساکن روستای انگاس که از آن راه صعب العبور خود را به شهر می رساند.
در گشت و گذارش در شهر آینه ای افتاده بر خاک را می بیند و به محض دیدن عکس خودش در آن، از صاحب عکس عذرخواهی می نماید که «ببخشید خواهرم! به خدا من ندانستم که این گُهر ز شماست». نیما هوشمندانه در اوایلِ دهه 1300 که جنبش حقوق زنان به اوج خود می رسد (برای نمونه، «جمعیت نسوان وطن خواه» در سال 1301 تشکیل شد) نمونه ای از سادهبین و سادهفهمترین زنانِ این کشور را به عکس می کشد: «زنی روستایی که در آیینه جهان بر او از همه ناشناس تر خودِ اوست.» طی این نزدیک به یک قرنی که از زمان سروده شدن شعر نیما می گذرد، با همه تحولاتی که زنان از دید جایگاه و حقوق خود شاهد آن بوده اند، هنوز هم به نظر می رسد آن ها نمی توانند در «آینه جهان» عکس بی کم و کاستِ سیمای خویش را ببینند،برای چه زنان به اندازهی مردان پیاده روی نمی کنند؟
چه این که در این نوشتار1 می خواهیم نشان دهیم آن ها هنوز هم نمی توانند به اندازه مردان روی این کره خاکی گام بردارند و بر این اساس آن را ببینند! در ادامه می کوشیم بر این مدعا جامه ای علمی و استدلالی بپوشانیم. مطالعه ای نشان می دهد در زیادتر کشورهای جهان، زنان در طول شبانه روز به طور قابل توجهی کمتر از مردان پیاده روی می کنند. تالیا شادول2 علت این امر را در همه جای جهان در ارتباط با امنیت شخصی می داند و معتقد است ارتباطی به تنبلی زنان ندارد. تیم آلتف3، سرپرست تحقیق گران دانشگاه استنفورد، استدلال می نماید اگر یک نفر پیاده روی نکند، شاید تنبل باشد؛ اما اگر هزاران هزار نفر- به خصوص زنان- پیاده روی نکنند، موضوع دیگر تنبلی نخواهدبود، بلکه یک مشکل اجتماعی است.
ساختار جنسیتی فضا، در جامعه محدودیت های بسیاری را برای زنان ایجاد می نماید. زنان بیشتر ارتباط پیچیده تری با محیط پیرامون خود در سنجش با مردان دارند که باعث صدمه پذیری زیادتر آن ها می گردد. ماهیت جنسی شده فضای شهری را میتوان در روش عمل آن برای محدود کردن میزان حرکت زنان مشاهده نمود، که این محدودیت از لحاظ فیزیکی با القای الگوهای حرکت و رفتار بر پایه ترس و دسترسی ایجاد شده و از لحاظ اجتماعی، با انگاره هایی در خصوص نقش زنان در جامعه شهری اعمال می گردد. از دیدگاه «رنه شورت» زیادتر ترس زنان از سهیم شدن در فضای شهری، مربوط به محدودیت های زمانی و فضایی آنان است.
در بررسی رابطه بین جنسیت و فضا، با پدیده ای با عنوان «فضاهای جنسی شده» و «فضاهای جنسیتی شده» برخورد نموده و این سوال ها مطرح می شوند که آیا فضا جنسی است؟ آیا فضا جنسیتی است؟ اگر چنین است، جنسیتی شدن آن چطور صورت می گیرد؟ در جواب سوال های فوق رندل4 بیان می نماید که به مکان های ویژه شاید براساس جنس زیست شناختی افرادی که آن ها را اشغال می کنند، خصوصیات جنسی داده شوند یا براساس فعالیت های مختلفی که در آن ها انجام می گردد، جنسیت داده شوند. نمونه هایی از فضای جنسیتی شده را میتوان در معماری سنتی ایرانی یافت. فضاهای حرم سراها فضای جنسیتی شده زنانه بودند.
جنسیتی شدن فضا، زمانی یک مشکل خواهدبود که بنا به دلایلی یکی از دو جنس زن و مرد ناگزیر به ترک یک فضای عمومی شده و از حق بهره برداری از فضا محروم شود، در حالی که بهره مندی مطلوب از فضاهای شهری و عمومی از حقوق اولیه شهروندی به شمار می آید. نتایج مطالعه ای که اخیرا دانشگاه استنفورد براساس تجزیه و تحلیل داده های تلفن هوشمند بر روی حدود 717527 نفر در سراسر جهان با بیش از 68 میلیون روز فعالیت انجام داده است، نشان می دهد: تقریبا در هر کشوری در جهان، زنان هر روز کمتر از مردان پیاده روی می کنند. اما آسمان در همه جای دنیا همیشه به یک رنگ نیست.
در سوئد، این تحقیق گران تقریبا هیچ شکاف جنسیتی در میان مردان و زنان مشاهده نکردند و زنان و مردان با میانگین مشابهی روزانه پیاده روی می کنند. در حالی که در قطر زنان 38 درصد کمتر از مردان گام بر می دارند. یکی از شاخص های میزان پیاده روی در کشور سوئد وجود امنیت در محیط های شهری است. یکی از صریح ترین اشکالی که تفاوت و نابرابری جنسیتی در شهر ظاهر می گردد، در جغرافیایی خشونت علیه زنان است. حتی در شهرها (به ویژه کلان شهرها) که اصول فرهنگی یا قانونی دست یابی کامل زنان به فضاهای عمومی را نفی نمی نماید، میتوان بحث نمود که ادراکات و بهره گیری بسیاری از زنان به علت منطق سلطه و ترس از رفتار جنسی، محدود می گردد.
(محققان دریافتند تفاوت بین شمار گام های زنان و مردان در شهرهای پیاده مدارتر کم شدن می یابد.) با این حال، با صحبت با زنان در تمام جهان در خصوص عادات پیاده روی، یک موضوع مدام تکرار و تکرار می گردد: امنیت شخصی. پیامد نبود امنیت، آن است که بعضی از فضاهای عمومی تک جنسیتی شده است. درواقع یکی از عوامل تعیین کننده این که آیا زنان از فضاهای عمومی استفاده می کنند یا از آن اجتناب خواهندکرد، درجه احساس امنیت آن ها از فضاست. مسئله ای که زنان، معمولا در یافتن آن مهارت دارند (اگر نه همیشه به درستی)، میزان امنیت یا خطر یک مکان ناشناخته است. این فاکتوری تعیین کننده برای تصمیم گیری برای انتخاب پیاده روی کردن یا نکردن در یک مکان است. آن ها با بررسی افرادی که آن فضا را اشغال نموده اند، همچنین با نگریستن به مشخصات فیزیکی(از قبیل مقدار نور، مکان های پنهانی بالقوه و تحت نظارت قانون بودن)، خواهند سنجید که چطور یک مکان (برحسب ریسک قربانی کردن شخصی) امن به نظر می رسد. هولی کرل5 معتقد است احساس ترس زنان را ناگزیر به استفاده از حمل و نقل به جای پیاده روی می نماید. زنان در صورت داشتن توانایی مالی، راه نرفتن را انتخاب می کنند. این بدین معنی است که برای دختران کوچک، هزینه قادر هست مانعی برای احساس امنیت باشد. یک گزارش اخیرا منتشر شده نشان داد یک دختر از میان سه دختر در سن 10 تا 17 ساله در بریتانیا عنوان می نماید آن ها از غریبه ها می ترسند. دختران متعددی نیز اعتراف نموده اند در حالی که در راه مدرسه بودند، بوق رانندگانی که از کنارشان عبور نموده اند، آن ها را ترسانده اند.
کرل معتقد است که بسیاری از زنان احساس می کنند می بایست از حمل و نقل عمومی استفاده کنند، یا تاکسی بگیرند، یا از ماشین شخصی استفاده نموده و هزینه پارکینگ بدهند. درواقع زنان برای احساس امنیت می بایست هزینه کنند. ناتالی که دانشجوی دکتراست، می گوید من بیشتر در مرکز شهر بریستول احساس می کنم یک شکار هستم. او معمولا حقوق خود را برای تاکسی و اتوبوس خرج می نماید تا از راه رفتن در مرکز شهر خودداری نماید، برای چه که در این مرکز احساس ترس از مردانِ مست را دارد. جستر می گوید من واقعا احساس خشم می کنم که در زمان پیاده روی در شهر احساس ناامنی می کنم و مجبور به پرداخت هزینه اضافی می شوم. من فکر نمی کنم مردان درکی از شدت ناامنی در زنان داشته باشند.
آیا شما هم یک بانو هستید که از پیاده روی در فضاهای شهری احساس ناامنی می نمایید؟
منبع: هفته نامه چلچراغ
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاهها