عصب هیپوگلوسال: عملکرد، شرایط و اختلالات

[ad_1]

صدمه عصب هیپوگلوسال

عصب هیپوگلاس: منشا ، دوره ، عملکردها ، صدمه شناسی ها

عصب هیپوگلوسال چیست؟

عصب هیپوگلوسال به عنوان عصب دوازدهم جمجمه ای نیز شناخته می گردد. این عصب عمدتاً یک عصب حرکتی است و حامل فیبرهای حرکتی است که عضلات را کنترل می نماید. دارای فیبرهای سمپاتیک است که رگ های خونی زبان و بعضی غدد دهان را تامین می نماید.

عصب هیپوگلوسال از هسته هیپوگلوسال در قسمت تحتانی مدولا منشا می گیرد. دارای چهار شاخه است:

– شاخه مننژ

– شاخه نزولی

– شاخه تیروئید

– شاخه عضلانی/زبانی

عصب هیپوگلوسال زیادتر اعمال زبان لازم برای خوردن و صحبت کردن را کنترل می نماید.

شاخه های عصب هیپوگلوسال

عصب هیپوگلوسال چه می نماید؟

عملکرد عصب هیپوگلوسال کنترل ماهیچه های زبان است. زبان دارای چهار عضله بیرونی است که خارج از زبان به وجود می آیند و به آن متصل می شوند. عصب هیپوگلوسال سه مورد از این موارد را کنترل می نماید. زبان همچنین دارای عضلات ذاتی است:

ماهیچه چانه‌ای‌زبانی: این عضله از فک پایین به وجود می آید و به تمام طول زبان می چسبد. زبان شما را به جلو هل می دهد و قسمت مرکزی آن را پایین می آورد.

هیوگلوسوس: از استخوان هیوئید ناشی می گردد و به کناره زبان شما می چسبد. این ماهیچه ای است که برای کشیدن زبان خود به عقب و پایین استفاده می نمایید. همچنین زبان شما را صاف می نماید.

ماهیچه نیزه‌ای‌زبانی: این عضله از استخوان تمپورال به وجود می آید و به کناره زبان شما می چسبد. این عضله زبان را به سمت بالا و پایین حرکت می دهد و آن را به داخل دهان می کشاند.

ماهیچه های درونی این ماهیچه ها کاملاً در داخل زبان شما قرار دارند. آنها اعمالی مثل کوتاه کردن زبان، پیچاندن راس آن، چرخاندن آن به سمت پایین، باریک و دراز کردن آن و صاف کردن و مسطح کردن آن را انجام می دهند.

تنها ماهیچه زبان که توسط عصب هیپوگلوسال عصب دهی نمی شود، پالاتوگلوسوس است. این عضله توسط عصب واگ (عصب جمجمه ای ۱۰) کنترل می گردد. 

عصب هیپوگلوسال همچنین عضلات تیروهیوئید، اوموهیوئید، استرنوهیوئید و استرنوتیروئید را عصب دهی می نماید که در حین صحبت کردن و بلعیدن، فک پایین و استخوان های هیوئید را کنترل می کنند. اما این واقعاً تابع عصب هیپوگلاس نیست ، رشته های عصبی از اعصاب نخاعی گردنی اول، دوم و سوم می آیند و با عصب هیپوگلاسال حرکت می کنند.

تکلیف عصب هیپوگلوسال

عصب هیپوگلوسال کجا قرار دارد؟

آناتومی عصب هایپوگلوسال از هسته هیپوگلوسال در پایین ترین قسمت مغز یعنی مدولا آغاز می گردد. به صورت چندین ریشه کوچک ظاهر می گردد که به هم می پیوندند و عصب هیپوگلاس را تشکیل می دهند. عصب از راه سوراخی به نام کانال هیپوگلاس از جمجمه خارج می گردد.

هنگامی که از جمجمه خارج می گردد، عصب هیپوگلوسال بین شریان کاروتید داخلی و ورید ژوگولار داخلی به سمت پایین حرکت می نماید. از اطراف استخوان هیوئید عبور می نماید و در امتداد عضله هیوگلوسوس در کف دهان می گذرد. با رسیدن به زبان، به شاخه هایی تقسیم می گردد که ماهیچه های درونی و سه ماهیچه بیرونی زبان را تامین می کنند.

نشانه هایی که شاید مشکلی با عصب هیپوگلوسال شما وجود داشته باشد

اگر یکی از اعصاب هایپوگلاسال شما خوب کار نمی نماید، شاید متوجه شوید که زبان شما به سمت یک طرف منحرف می گردد. گفتار شما شاید مختل شود، زیرا برای تشکیل هجاها به حرکت های دقیق زبان نیاز دارید. اختلال عملکرد طولانی زمان عصبی قادر هست منجر به آتروفی غیرقابل استفاده عضلات در یک طرف زبان شود، متوجه خواهید شد که یک طرف زبان شما هدر رفته و کوچکتر از طرف دیگر است.

صدمه به یک عصب هیپوگلوسال معمولاً برای شما مشکلات جدی ایجاد نمی نماید. عصب هیپوگلوسال دیگر معمولاً قادر هست جبران نماید. اما اگر هر دو اعصاب کار نکنند، در صحبت کردن و قورت دادن مشکل خواهید داشت.

فاسیکولاسیون حرکت های سوسو زدنی روی سطح زبان است که در بعضی از اختلالات عصب هیپوگلوسال دیده می گردد. مشکل در صحبت کردن یا بلعیدن، ضعف زبان و فاسیکولاسیون قادر هست نشانه یک اختلال جدی مثل بیماری سیستم عصبی یا سرطان باشد. در صورت مشاهده هر یک از این علائم می بایست با پزشک خود مشورت نمایید.

شرایط تاثیرگذار بر عصب هیپوگلوسال

شرایط تاثیرگذار بر عصب هیپوگلوسال

عصب هیپوگلوسال قادر هست با صدمه نافذ به گردن زیر جمجمه صدمه ببیند. همچنین در طی اعمال جراحی مثل اندارترکتومی کاروتید در معرض خطر صدمه است. چنین صدمه هایی معمولاً روی عصب یک طرف تأثیر می گذارد. بعضی وقت ها هر دو عصب هیپوگلوسال توسط رادیوتراپی صدمه می بینند.

بیماری هایی که این عصب را تحت اثر قرار می دهند عبارتند از:

– اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS): این معمولا در اشخاص بالای ۶۰ سال دیده می گردد اما شاید در اشخاص جوان تر نیز اتفاق بیفتد. سلول های نورون حرکتی در مغز از کار می افتند و سبب ضعف می شوند که با گذشت زمان بدتر می گردد. نورون های حرکتی عصب هیپوگلوسال شاید در این روند بیماری دخیل باشند. متوجه خواهید شد که گفتار شما نامفهوم است و در بلعیدن مشکل دارید.

فلج پیازی پیشرونده این عارضه بر نورون های حرکتی مغز تأثیر می گذارد و منجر به ضعف عضلات سر و گردن می گردد. این بیماری هسته عصب هیپوگلوسال را نیز درگیر می نماید. فلج پیازی پیشرونده به صورت تحلیل رفتن ماهیچه های زبان، ضعف عضلات گلو و مشکل در بلعیدن، ناتوانی در صحبت کردن و ضعیف شدن عضلات فک و صورت ظاهر می گردد. این موقعیت گاهی به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک تبدیل می گردد.

– آنسفالیت: این التهاب مغز است. تورم قادر هست بر روی عصب هیپوگلاس فشار ایجاد نماید و سبب اختلال در عملکرد شود.

– سرطان سر و گردن: هم تومورها و هم درمان آنها قادر هست به بافت های اطراف آنها صدمه برساند. عصب هیپوگلوسال شاید صدمه ببیند. خود عصب هیپوگلوسال نیز قادر هست دارای تومورهایی مثل شوانوما باشد. برای تشخیص چنین شرایطی به (MRI) نیاز است.

– آپنه خواب: این وضعیتی است که در آن عضلات پشت گلو در موقع خواب تون خود را از دست می دهند. زبان به عقب می افتد و به طور جزئی یا کامل راه هوایی شما را مسدود می نماید. آپنه خواب با فشار خون بالا ، بیماری قلبی، سکته مغزی و خطر بالاتر مرگ مرتبط است. درمان تحریک عصب هایپوگلوسال عصب را همزمان با تنفس تحریک می نماید تا زبان را سفت نماید و راه هوایی را باز نماید.

– سکته: بخش هایی از مغز صدمه دیده است و عصب هیپوگلوسال شاید درگیر شود.

اعصاب هیپوگلوسال خود را سالم نگه دارید

هیچ معیار خاصی برای سلامت عصب هایپوگلوسال وجود ندارد، اما قادر هستید با موارد زیر سیستم عصبی خود را سالم نگه دارید:

– داشتن یک سبک زندگی فعال و یک رژیم غذایی سالم

– حفظ وزن مناسب، که از شما در برابر آپنه خواب محافظت می نماید.

– اگر فشار خون بالا ، دیابت یا بیماری مزمنی مثل ALS دارید، یک درمان با نظم انجام دهید.

[ad_2]

منبع : بیتوته