[ad_1]
برای تشخیص هیپرکالمی مثل سایر آزمایش های خون، به نمونه خون نیاز است
منظور از هایپرکالمی افزایش سطح خونی یون پتاسیم در بدن است. میزان طبیعی پتاسیم خون معمولاً ۳٫۵ تا ۵٫۰ mmol/L است که افزایش آن را هایپرکالمی می‌خوانند.
هیپرکالمی شرایط حاصل از بالا بودن غیرطبیعی غلظت پتاسیم خون است. پتاسیم عنصر کلیدی در انقباض ماهیچه‌ها (شامل قلب) و عملکرد بسیاری از پروتئین‌های پیچیده (آنزیم‌ها) می‌باشد.
پتاسیم در درجۀ اول در استخوان‌ها و ماهیچه‌های اسکلتی یافت می‌شود و به همراه سدیم در حفظ جریان طبیعی میان سلول‌ها و مایعات بدن (هومئوستاز) نقش دارد. غلظت پتاسیم توسط کلیه‌ها تنظیم، و تعادل آن با دفع از راه ادرار برقرار می‌شود. اگر کلیه‌ها عملکرد طبیعی داشته باشند، مقدار پتاسیم موجود در رژیم غذایی برای تامین نیاز بدن کافیست و مقدار مازاد آن از راه ادرار قابل دفع است. عوامل شیمیایی و هورمونی نیز به تنظیم تعادل داخلی پتاسیم کمک می‌کنند. اختلال در عملکرد این فرآیندهای طبیعی می‌تواند منجر به هایپرکالمی گردد.
منظور از هایپرکالمی افزایش سطح خونی یون پتاسیم در بدن است
نسبت غلظت پتاسیم داخل سلولی به پتاسیم خارج سلولی عامل مهم تعیین پتانسیل استراحت غشاء است. با افزایش غلظت پتاسیم خارج سلولی، غشای سلول به طور نسبی دپولاریزه می‌شود و نفوذپذیری نسبت به سدیم کم شدن می‌یابد و توانایی تولید پتانسیل عمل کم می‌شود. این امر در بافت عضلانی باعث ضعف عضله و فلج می‌شود.
علل بروز هایپرکالمی :
• نارسایی حاد کلیوی
• بیماری‌های مزمن کلیوی
• بیماری آدیسون (نارسایی غده‌ی فوق کلیه)
• استفاده پیوسته الکل و مواد مخدر که باعث رابدومیولیز می‌گردد به همراه تجزیه‌ی فیبرهای ماهیچه‌ای هم می‌تواند منجر به آزاد شدن پتاسیم در خون شود.
• مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده‌ی آنژیوتانسین
• مسدودکننده‌های گیرنده‌ی آنژیوتانسین II
• استفاده‌ی بیش از حد از مواد غذایی دارای پتاسیم بالا مثل موز
• دیابت نوع اول
• تروما
• سوختگی
• عمل جراحی
• همولیز (تجزیه سلول های قرمز خون)
• زوال عظیم سلول های تومور
هیپرکالمی شرایط حاصل از بالا بودن غیرطبیعی غلظت پتاسیم خون است
علائم هیپرکالمی چیست؟
هیپرکالمی قادر هست بدون نشانه باشد، به این معنی که دلیل آن هیچ نشانه ای ندارد. گاهی بیماران مبتلا به آن علائم مبهم زیر را گزارش می دهند:
حالت تهوع
خستگی
ضعف عضلانی
احساس سوزن سوزن شدن
ضربان آهسته و ضعیف قلب
هیپرکالمی شدید قادر هست به توقف حرکت قلب در بدن منجر شود. به طور کلی، سطح پتاسیم اگر به آرامی افزایش پیدا نماید مثل زمانی که نارسایی مزمن کلیه وجود دارد علائم و عواقبش خیلی خوبتر از تحریک ناگهانی پتاسیم در بدن است. علائم افزایش سطح پتاسیم در بدن معمولا تا زمانی که سطح پتاسیم خیلی بالا نرود، بروز پیدا نمی کنند.
علائم موجود شاید که منعکس کننده بیماری اصلی باشد که سبب ایجاد هیپرکالمی شده است.
هیپرکالمی قادر هست بدون نشانه باشد به این معنی که دلیل آن هیچ نشانه ای ندارد
هیپرکالمی چطور تشخیص داده می گردد؟
برای تشخیص این اختلال مثل سایر آزمایش های خون، به نمونه خون نیاز است. غلظت پتاسیم خون در آزمایشگاه تعیین می گردد. اگر پزشک به هیپرکالمی مشکوک باشد، الکتروکاردیوگرام (ECG یا EKG) را تجویز می نماید. ECG تغییرات معمولی متوسط تا شدید مرتبط با این بیماری را با نشان دادن آریتمی های قلبی که ناشی از هیپوکالمی هستند تشخیص می دهد.
درمان هیپرکالمی
درمان هیپرکالمی به اورژانسی بودن یافته‌های بالینی بستگی دارد. در صورت وجود تغییرات نوار قلبی مطابق با هیپر کالمی، سریعترین راه برای برطرف کردن تاثیرات هیپرکالمی، برقراری مجدد پتانسیل طبیعی غشا است. کلسیم تاثیرات غشایی هیپرکالمی را خنثی می‌نماید و می‌تواند به شتاب تشکیلات هدایت قلبی را محافظت نماید، اما زمان این حفاظت کوتاه است و به همین علت می بایست در کنار تجویز کلسیم اقدامات درمانی دیگری به منظور کم شدن غلظت پتاسیم خارج سلولی انجام شود.
توزیع پتاسیم به فضای داخل سلولی بر اثر استفاده بی‌کربنات سدیم، آگونیست‌ها B۲ آدرنرژیک یا انسولین سبب می‌شود غلظت پتاسیم در سرم به شتاب کم شدن یابد. هدف نهایی درمان هیپرکالمی آن است که پتاسیم اضافی به کلی از بدن خارج شود.
تزریق کلسیم به طور موقت از قلب و عضلات در برابر تاثیرات هیپوکالمی محافظت می نماید
درمان هیپرکالمی شاید شامل هر یک از موارد زیر باشد. این درمان ها قادر هستند به صورت جداگانه یا در ترکیب با هم استفاده شوند:
• رژیم غذایی کم پتاسیم (برای موارد خفیف)
• قطع داروهایی که سطح پتاسیم خون را افزایش می دهند
• تجویز گلوکز و انسولین، که سبب حرکت پتاسیم از فضای خارج سلولی به داخل سلول می گردد.
• تزریق کلسیم داخل وریدی که به طور موقت از قلب و عضلات در برابر تاثیرات هیپوکالمی محافظت می نماید.
• تجویز بی کربنات سدیم برای مقابله با اسیدوز و ترویج حرکت پتاسیم از فضای خارج سلولی به داخل سلول ها
• داروهایی که گاستروانرهای بتا-۲ را تحریک می کنند، مثل آلبوترول و اپی نفرین
• داروهایی که به عنوان رزین های تبادل کاتیون شناخته شده و به پتاسیم متصل شده و از راه دستگاه گوارش آن را دفع می کنند
• تجویز دیورتیک برای کم شدن کل پتاسیم از راه افزایش دفع پتاسیم در ادرار. البته اکثر دیورتیک ها دفع کلیوی پتاسیم را افزایش می دهند. فقط دیورتیک های محافظ پتاسیم که در بالا ذکر شد، دفع کلیوی پتاسیم را کم شدن می دهند.
• دیالیز، به ویژه اگر سایر درمان ها شکست خورده یا نارسایی کلیه وجود داشته باشد.
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاه‌ها