بیماری کزاز چیست؟ علایم و درمان بیماری کزاز

[ad_1]

بیماری کزاز

همه چیز در خصوص بیماری کزاز

کزاز چیست؟

کزاز یک بیماری جدی است که توسط سم باکتریایی ایجاد می گردد و بر سیستم عصبی شما تأثیر می گذارد و منجر به انقباضات دردناک عضلانی ، به ویژه عضلات فک و گردن می گردد. کزاز قادر هست در توانایی تنفس شما اختلال ایجاد نموده و زندگی شما را تهدید نماید. کزاز معمولاً به نام “تتانوس” شناخته می گردد.

به لطف واکسن کزاز ، موارد کزاز در مناطق کشورهای پیشرفته نادر است. اما این بیماری همچنان تهدیدی برای کسانی است که هنوز واکسیناسیون خود را به روز نمی کنند. این در کشورهای در حال توسعه زیادتر دیده می گردد.

هیچ درمانی برای کزاز وجود ندارد. تمرکز درمان بر مدیریت عوارض تا زمان برطرف شدن تاثیرات سم کزاز است.

علائم بیماری کزاز

علائم و نشانه های کزاز در هر زمان و از چند روز تا چند هفته بعد از ورود باکتری های کزاز از راه زخم به بدن شما ظاهر می گردد. متوسط ​​دوره نهفته هفت تا ۱۰ روز است.

علائم و نشانه های رایج کزاز عبارتند از:

• اسپاسم و سفتی در عضلات فک (تریسموس)

• سفتی عضلات گردن

• مشکل در بلعیدن

• سفتی عضلات شکم

اسپاسم های دردناک بدن به زمان چند دقیقه به طول می انجامد ، که به طور معمول در اثر وقایع جزئی ایجاد می گردد.

علائم و نشانه های احتمالی دیگر عبارتند از:

• تب

• تعریق

• فشار خون بالا

• ضربان قلب سریع

علایم بیماری کزاز

چه موقع برای بیماری کزاز به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر در طی ۱۰ سال گذشته اقدام به تزریق واکسن کزاز نکرده اید ، یا زخم عمیق یا کثیفی دارید و از ۵ سال قبل تاحالا تزریق واکسن نداشته اید ، به پزشک مراجعه نمایید. اگر از زمان دریافت آخرین واکسن خود مطمئن نیستید ، واکسن دوباره دریافت نمایید.

علل ایجاد واکسن کزاز

کزاز توسط سمی ساخته شده توسط هاگ ​​باکتری ها ، کلستریدیوم تتانی ، موجود در خاک ، گرد و غبار و مدفوع حیوانات ایجاد می گردد. هاگ ها هنگامی وارد زخم گوشتی عمیق می شوند ، تبدیل به باکتری می شوند که قادر هستند یک سم قوی ، تتاناسپاسمین تولید کنند. این سم سبب ضعف اعصاب کنترل کننده عضلات (نورون های حرکتی) شما می گردد. این سم قادر هست سبب سفتی و اسپاسم عضلات – علائم و نشانه های اصلی کزاز شود.

تقریباً همه موارد کزاز در افرادی رخ می دهد که هرگز واکسینه نشده اند یا در بزرگسالانی که دوره های ۱۰ ساله خود را تزریق نکرده اند. بیماری کزاز واگیردار نیست.

عوامل خطر ابتلا به کزاز

موارد زیر احتمال ابتلا به کزاز را افزایش می دهد:

• عدم واکسیناسیون یا به روز نگه نداشتن دوره های علیه کزاز

• جراحتی که سبب می گردد باکتری کزاز به زخم وارد شود.

• ورود جسم خارجی مثل میخ یا ترکش

کزاز از موارد زیر نیز ایجاد می گردد:

• سوراخ کردن بدن ، تاتو و داروهای تزریقی

• زخم گلوله

• سوختگی

• زخم های جراحی

• استفاده داروی تزریقی

• گزش حیوانات یا نیش حشرات

• زخم آلوده

• عفونت های دندانی

• ناف آلوده در نوزادان متولد شده از مادرانی که واکسینه نشده اند.

اطلاعاتی در مورد بیماری کزاز

عوارض بیماری کزاز

هنگامی که بیماری کزاز به انتهای عصب شما متصل شد ، حذف آن غیرممکن است. بهبودی کامل از عفونت کزاز نیاز به رشد انتهای عصب جدید دارد که شاید چندین ماه طول بکشد.

عوارض عفونت کزاز شاید شامل موارد زیر باشد:

• شکستگی استخوان : شدت اسپاسم شاید سبب شکستگی ستون فقرات و استخوان های دیگر شود.

• انسداد شریان ریه (آمبولی ریوی): لخته خونی که از جای دیگری در بدن شما سفر نموده است قادر هست شریان اصلی ریه یا یکی از شاخه های آن را مسدود نماید.

• مرگ: اسپاسم عضلانی شدید (کزاز) ناشی از کزاز قادر هست تنفس شما را مختل یا متوقف نماید. نارسایی تنفسی شایع ترین دلیل مرگ است. کمبود اکسیژن همچنین شاید سبب ایست قلبی و مرگ شود. ذات الریه علت دیگر مرگ است.

زمان تزریق واکسن کزاز

پیشگیری از بیماری کزاز

با واکسیناسیون قادر هستید به آسانی از کزاز پیشگیری نمایید.

• سری واکسن های اولیه

واکسن کزاز معمولاً به عنوان بخشی از واکسن های دیفتری و کزاز و سیاه سرفه (DTaP) به کودکان داده می گردد. این واکسیناسیون از سه بیماری محافظت می نماید: گلو و عفونت تنفسی (دیفتری) ، سیاه سرفه و کزاز.

واکسن DTaP پنج سری است که به طور معمول در بازو یا ران به کودکان در سنین تزریق می گردد:

– ۲ ماه

– ۴ ماه

– ۶ ماه

– ۱۵ تا ۱۸ ماه

– ۴ تا ۶ سال

واکسن تقویت کننده کزاز

تقویت کننده واکسن کزاز به طور معمول در ترکیب با تقویت کننده واکسن دیفتری (Td) تجویز می گردد. در سال ۲۰۰۵ ، واکسن کزاز ، دیفتری و سیاه سرفه (Tdap) برای استفاده در نوجوانان و بزرگسالان زیر ۶۵ سال تأیید شد تا از ادامه محافظت در برابر سیاه سرفه نیز اطمینان حاصل نماید.

توصیه می گردد نوجوانان دوز Tdap ، ترجیحاً بین سنین ۱۱ تا ۱۲ سال و بعد از آن هر ۱۰ سال یک تقویت کننده Td دریافت کنند. اگر هرگز دوز Tdap دریافت نکردید ، آن را به جای دوز تقویت کننده بعدی Td جایگزین نمایید و سپس با تقویت کننده های Td ادامه دهید.

اگر در کودکی واکسینه نشده اید ، در مورد واکسن Tdap به پزشک مراجعه نمایید.

تشخیص بیماری کزاز

پزشکان کزاز را براساس معاینه فیزیکی ، سابقه پزشکی و ایمن سازی و علائم و نشانه های اسپاسم عضلات ، سفتی و درد تشخیص می دهند. آزمون های آزمایشگاهی به طور کلی برای تشخیص کزاز سودمند نیستند.

راههای درمان بیماری کزاز

 

درمان بیماری کزاز

هیچ درمانی برای کزاز وجود ندارد. درمان شامل مواظبت از زخم ، داروهایی برای کم شدن علائم و مواظبت های حمایتی است.

مواظبت از زخم

برای پیشگیری از رشد باکتری کزاز ، پاکیزه کردن زخم ضروری است. این شامل حذف خاک ، اشیا خارجی و بافت مرده از زخم است.

داروها

• آنتی توکسین : پزشک شاید یک آنتی توکسین کزاز مثل گلوبولین ایمنی کزاز به شما بدهد. با این حال ، آنتی توکسین قادر هست فقط سمی را که هنوز به بافت عصبی پیوند نخورده خنثی نماید.

• آنتی بیوتیک ها: همچنین شاید پزشک برای مقابله با باکتری های کزاز ، آنتی بیوتیک به شما از راه خوراکی یا تزریق بدهد.

• واکسن : همه اشخاص مبتلا به کزاز به محض تشخیص بیماری می بایست واکسن کزاز را دریافت کنند.

• آرامبخش : پزشکان معمولاً از داروهای آرامبخش قوی برای کنترل اسپاسم عضلات استفاده می کنند.

• داروهای دیگر : داروهای دیگری مثل سولفات منیزیم و بعضی مسدود کننده های بتا ، شاید برای تنظیم فعالیت غیر ارادی عضلات مثل ضربان قلب و تنفس استفاده شود. از مورفین شاید برای این منظور و همچنین آهسته بخش استفاده شود.

• درمان های حمایتی

اگر به یک عفونت شدید کزاز مبتلا هستید ، بیشتر می بایست در یک بخش مواظبت های ویژه بمانید. از آنجا که آرامبخش ها قادر هستند تنفس را نماید کنند ، شاید شما به طور موقت به یک دستگاه تنفس نیاز داشته باشید.

[ad_2]

منبع : بیتوته