[ad_1]
گاهی کودکانی که ار مدرسه رفتن هراس دارند اعتراضشان را با گریه و کج خلقی نشان میدهند
خودداری از رفتن به مدرسه طیفی دارد که یک سر آن گاهی مدرسه رفتن است و سر دیگر آن به زور مدرسه رفتن یا برای همیشه مدرسه نرفتن علائم اضطراب آنان به اشکال مختلف مثل سردرد، تهوع، گیجی، تب و… بروز می نماید.
گاهی اعتراض این کودکان با گریه و کج خلقی هایی که به رفتار پرخاشگرانه و مخرب تبدیل می گردد، همراه است و معمولا زمانی که فشار برای رفتن به مدرسه از کودک برداشته می گردد، این علائم ناپدید می گردد. اصطلاح «هراس از مدرسه» اصطلاحی جامع و فراگیر است. ریشه زیادتر این حالات همان ترس از ترک خانه است و اگر کودک را وادار به مدرسه رفتن کنیم، اضطراب او به هراس مبتدل می گردد.
درواقع مدرسه نماینده دنیای خارج و نوعی واقعیت است که با واقعیتی که کودک در خانه تجربه نموده متفاوت است. کودکان «مدرسه هراس» مواجهه با این واقعیت را نمی توانند تحمل کنند. خودداری از رفتن به مدرسه طیفی دارد که یک سر آن گاهی مدرسه رفتن اسنت و سر دیرگ آن به زور مدرسه رفتن یا برای همیشه مدرسه نرفتن. این امتناع در میان دختران و پسران به یک اندازه رایج است و عمدتا بین سنین ۵، ۶، ۱۰ و ۱۱ سالگی ظاهر می گردد.
ترس های مفرط و غیرمعقول از مدرسه معمولا برای نخستین بار در دوره پیش دبستانی، کودکستان یا کلاس اول آشکار می شوند و در کلاس دوم به اوج خود می رسند، با این حال رفتار خودداری از رفتن به مدرسه قادر هست در هر سنی رخ دهد و معمولا هم بعد از یک دوره ماندن در خانه که طی آن کودک بیش از حد معمول، نزد پدر یا مادر خود بوده است ظاهر می گردد.
واقعیت این است که درمان کودک مدرسه هراس خیلی بااهمیت است و والدین نباید نسبت به آن بی تفاوت باشند، برای چه که مدرسه نرفتن تاثیرات بدی بر کودک و خانواده می گذارد. برای مثال باعث اختلافات خانوادگی و به هم ریختن خانواده می گردد، مشکلات تحصیلی ایجاد می نماید، تعاملات اجتماعی کودک را کم می نماید و زمینه ساز بزهکاری، اضطراب و افسردگی می گردد و عواقب اقتصادی دارد.
علل مدرسه هراسی
تشخیص این که کودکان به دلایل مختلف از حضور در مدرسه خودداری می ورزند ارزش بسزایی دارد. بهره هوشی زیادتر این کودکان در حد متوسط یا بالای متوسط نشان می دهد که مشکلات تحصیلی دلیل بی میلی آنها به مدرسه نیست. بعضی وقت ها ترس از مدرسه، از اطلاعات محض از معلم یا دیگران و مقررات خارج از خانه، مقایسه شدن با کودکان ناآشنا و تجربه ترس از شکست ناشی می گردد. بعضی کودکان به علت تمسخر، آزار، تهدید و زورگویی بچه های دیگر و مورد انتقاد قرار گرفتن یا تنبیه شدن توسط معلم از مدرسه می ترسند.
برای بسیاری از کودکان ترس از رفتن به مدرسه درواقع دور شدن از والدینشان (اضطراب جدایی) است. اکراه و امتناع از رفتن به مدرسه قادر هست به دلایل مختلف باشد. در مواردی هم ترس کودک از این ترس شدید و غیرمنطقی ناشی می گردد که تصور می نماید در جمع، ارزیابی می گردد یا خجالت می کشد، زیرا مجبور است در کلاس درس جواب دهد.
در بعضی از کودکان مبتلا به مدرسه هراسی، مراسم صبحگاهی استرس زاست و بیشتر این کودکان دچار هراس از مکان های بسته هستند. شاید به همین علت برای بعضی از این کودکان لازم باشد که هر وقت احساس ضعف و سستی می کنند بتوانند کلاس را ترک کنند.
ترس از مدرسه معمولا برای نخستین بار در دوره پیش دبستانی یا کلاس اول آشکار می گردد
اضطراب جدایی، عامل اساسی در مدرسه هراسی کودکان
ترس های مدرسه ای کلا در ۴ مرحله خود را نشان می دهند؛ مرحله اضطراب ناشی از جدایی، مرحله امتناع از مدرسه رفتن، مرحله آشفتگی مرضی درونی و بالاخره مرحله احساس درد، تهوع و بهم خوردگی دل که البته پایه آن اختلال اضطراب جدایی است. کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی نسبت به جدایی از اوالدین یا دور شدن از خانه، اضطراب مفرط، ناتوان کننده و نامتناسب با سن خود را نشان می دهند.
این گونه ترس ها شاید در کودکان به صورت احساس اضطراب مبهم بروز نماید یا کودک هر شب کابوس ببیند که او را دزدیده اند، کشته شده است یا والدین او مرده اند.برای این کودکان دشوار است که به تنهایی در یک اتاق باشند، تنها بخوابند، خرید کنند و به مدرسه یا اردو بروند.
کودکان مبتلا به این نوع اضطراب بیشتر تمایل دارند در أغوش والدین شان باشند، آنها را سایه به سایه دنبال کنند و شب ها کنار آنها یا درست پشت در اتاق خواب آنها بخوابند.
در کودکان بزرگ تر شکایت های جسمانی ویژه یا اظهار ناراحتی عمومی در مدرسه متداول است و معمولا سبب می گردد کودک به خانه بازگردانده شود. کودکان مبتلا موقع جدایی از والدین خود بی تاب می شوند و به هر عذر و بهانه ای متوسل می شوند تا دوباره پیش پدر و مادرشان برگردند.
عملکرد تحصیلی این دسته از کودکان برای درخواست های مکرر برای خارج شدن از کلاس درس، نگرانی شان نسبت به جدایی از والدین و غیبت های مکرر از مدرسه پایین است.
درواقع میتوان بیان کرد با توجه به این که اضطراب جدایی در ۹ تا ۱۸ ماهگی بهنجار است، اختلال اضطراب جدایی به این علت ایجاد می گردد که کودک نتوانسته این مرحله رشدی را با موفقیت پشت سر بگذارد یا بر اثر استرس، به مراحل قبلی رشد برگشته است.
ویژگی های کودکان مدرسه هراس و شناخت علل این موضوع
شواهدی وجود دارد که نشان می دهند اختلال اضطراب جدایی قادر هست پیش درآمدی برای اختلال وحشت زدگی یا هراس از مکان های باز در بزرگسالی باشد. بالا بودن شیوع اختلال اضطراب جدایی فرزندان مادرانی است که اختلال اضطرابی و افسردگی دارند و بالابودن شیوع آن بین خواهر و برادرهای کودکانی است که اختلال اضطراب جدایی دارند.
همچنین محققان دریافته اند که کودکان مبتلا به این اختلال بشدت در معرض خطر ابتلا به هراس اجتماعی هستند که در آن موقعیت های اجتماعی (برای مثال معاشرت با غریبه ها، قرار گرفتن در جایگاه هایی که انسان را دستپاچه می کنند و…)، اضطراب زا می شوند. چنین به نظر می رسد که پسرانی که مادرانشان مریض هستند در برابر این اختلال صدمه پذیرتر از دیگرانند.
ظاهرا آنها به گونه ای غیرعادی به مادرانشان متکی هستند و بیش از اندازه دلواپس حال آنها می باشند. در بسیاری موارد این کودکان، مستعد پاره ای ناراحتی های عاطفی هستند و هراس از مدرسه تنها یکی از اشکال متعددی است که حالت رکود و شکست را منعکس می نماید.
میتوان بیان کرد نشانه یا عارضه هراس از مدرسه گرچه فقط یکی از شیوه های بروز درد است گاه به اختلال رابطه میان یکی از والدین و کودک اشاره دارد.
عملکرد تحصیلی کودکانی که از مدرسه رفتن هراس دارند , معمولا پایین است
ویژگی های کودکان که از مدرسه می هراسند:
– در محیط زندگی آنان تبعیض وجود دارد.
– سطح وابستگی به مادر در بعضی از آنان شدید است.
– بعضی از مادرها از تیپ های سلطه جو بوده اند که سعی داشته اند کودک را در انحصار خود داشته باشند یا مادرانی مضطرب دارند.
– احتمالا والدینشان از آن دسته افرادی بوده اند که سعی داشته اند فرزندشان هرگز از خانه خارج نشود.
– بیشتر این بچه ها ترسو و خجالتی هستند
– بیشتر تصور نادرستی از توانایی های خود بخصوص در مقایسه با دیگر بچه ها دارند.
– بعضی از آنها در مدرسه و گاهی در خانه احساس تنهایی می کنند.
عواملی که مدرسه هراسی کودکان را تشدید می نماید:
– درگیری والدین در خانه که کودک را در زمانی که در مدرسه است دچار اضطراب و دلواپسی می نماید.
– نقص جسمانی کودک.
– داشتن معلم سختگیر تا تنبیه در مدرسه.
– سختی و مقررات و ضوابط مدرسه.
– درگیری و کتک کاری با دیگر بچه ها در مدرسه.
– تولد فرزندی جدید و احساس ناکامی و محرومیت و سرخوردگی.
پاره ای از اقدامات اصلاحی
– القاء به کودک که مدرسه ترسی ندارد.
– کمک و کمک کودک برای حل مشکلات مدرسه ای
– صحبت کردن در مورد مزیت های درس خواندن و باسواد شدن
– بالا بردن جرات و اعتماد به نفس کودک برای غلبه بر مشکلات درسی
– زیادتر کردن رابطه بین مدرسه و خانه و کمک خواستن از معلمان
– سهل و آسان جلوه دادن ضوباط و مقررات مدرسه
– کمک کردن کودک در انجام تکالیف درسی و تحسین و تمجید به موقع وی
– دادن جایزه به کودک و تشویق وی
– نادیده گرفتن بعضی از خطاهای کودک و به اصطلاح «مته به خشخاش نگذاشتن»
– گاهی رفتن به مدرسه با کودک، روحیه دادن و محبت به کودک
– از میان بردن عوامل نفرت از مدرسه مثل تنبیه و سرزنش و سخت جلوه دادن تکالیف.
شما نمی توانید کودک خود را مجبور نمایید که مدرسه را دوست داشته باشد، ولی قادر هستید سبب ایجاد اعتماد و امنیت در او شوید. قادر هستید کمک نمایید با احساساتش کنار بیاید و او را به سوی راه حلی احتمالی هدایت نمایید.
در عین حال، شما قادر هستید رفتارهایی را که به نحوی سبب ایجاد مشکل شده اند، تغییر بدهید یا حذف نمایید به عنوان مثال:
برای ماندن در منزل، شرایط خاصی را تعیین نمایید. برای مدرسه نرفتن شرایط مشخصی تعیین نمایید. اگر کودک بیمار است می بایست در رختخواب بماند و حق نداشته باشد با دوستانش بازی نماید. دلیل نرفتن به مدرسه را پیدا نمایید. سعی نمایید بدانید چه عاملی در مدرسه کودکتان را آزار می دهد که از رفتن به آنجا خودداری می نماید.با کودک خود صحبت نمایید و او را تشویق نمایید تا تمام خبرها و اتفاقاتی را که سبب می شوند تا او به مدرسه نرود را برای شما بگوید.
با معم کودکتان صحبت نمایید و مشکل را با وی در میان بگذارید. شاید او بتواند در حل و رفع این مشکل به شما کمک نماید.
کودک را به ایجاد دوستی های مدرسه ای تشویق نمایید. به کودک خود کمک نمایید با همکلاسی هایش دوست شود و دوستی هایش را با آنان گسترش دهد.
به غر زدن کودک توجه نکنید. به جی آن، نظرات مثبت و اشتیاق کودک را به مدرسه رفتن تشویق نمایید و به او پاداش دهید.
به کودکتان برای مرتب رفتن به مدرسه امتیاز بدهید. تا به تدریج کودکتان راه بیفتد.
برای ترس کودکتان از مدرسه از یک متخصص کمک بخواهید. بعضی از کودکان به شدت از مدرسه گریزانند. اگر کودک شما این طور است از یک متخصص کمک بخواهید تا این مشکل از بین برود.
ماهنامه پیام یاقوت/برترین ها
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاه‌ها