[ad_1]
نوروپاتی حرکتی چندکانونی یک بیماری نادر و پیشرونده است
آشنایی با نوروپاتی حرکتی چندکانونی؛ علائم، دلیلها و درمانها
نوروپاتی حرکتی چندکانونی چیست؟
نوروپاتی حرکتی چندکانونی (MMN) یک بیماری است که اعصاب حرکتی بدن را تحت تأثیر قرار میدهد. این اعصاب تکلیف کنترل عضلات را بر عهده دارند. در این بیماری، ارسال سیگنالهای الکتریکی به عضلات برای حرکت دچار اختلال میشود و سبب ضعف در دستها و بازوها میگردد. همچنین شاید سبب گرفتگی و پرش عضلات شود.
نوروپاتی حرکتی چندکانونی تهدیدکننده زندگی نیست و در زیادتر موارد، درمان میتواند سبب تقویت عضلات شود. بیماری به تدریج و با سرعتی نماید پیشرفت مینماید و شاید انجام فعالیتهای روزمره مثل تایپ کردن یا لباس پوشیدن دشوار شود. با این حال، برای بسیاری از اشخاص، علائم آنقدر خفیف است که نیازی به درمان پیدا نمیکنند و میتوانند سالها بعد از تشخیص به فعالیتهای روزمره خود ادامه دهند.
زیادتر اشخاص در دهههای 40 و 50 زندگی خود به MMN مبتلا میشوند، اگرچه اشخاص بین 20 تا 80 سال هم شاید به این بیماری دچار شوند.
MMN عمدتاً بر اعصاب حرکتی تأثیر میگذارد
علل نوروپاتی حرکتی چندکانونی
هنوز دلیل دقیق MMN مشخص نیست. دانشمندان میدانند که این بیماری نوعی بیماری خودایمنی است، به این معنا که سیستم ایمنی به اشتباه به سلولهای عصبی حمله مینماید و آنها را بهعنوان مهاجم شناسایی مینماید. محققان در حال بررسی این بیماری هستند تا علت بروز آن را پیدا کنند.
علائم نوروپاتی حرکتی چندکانونی
اگر به MMN مبتلا باشید، به احتمال زیاد علائم اولیه را در دستها و بازوهای پایین خود تجربه خواهید نمود. شاید عضلاتتان ضعیف شوند، دچار گرفتگی شده یا به طور غیرقابلکنترلی پرش داشته باشند. این علائم شاید در قسمتهای خاصی از دست یا بازو، مثل مچ یا انگشتان، آغاز شوند و معمولاً در یک سمت بدن شدیدتر هستند. این بیماری شاید در آخر پاها را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
MMN معمولاً دردناک نیست و حس دستها و بازوها از بین نمیرود زیرا اعصاب حسی تحت تأثیر قرار نمیگیرند. اما با گذر زمان، علائم به تدریج بدتر خواهند شد.
MMN بیماری خودایمنی که سیستم ایمنی بدن به اشتباه به اعصاب حمله مینماید
روش تشخیص نوروپاتی حرکتی چندکانونی
پزشکان بیشتر MMN را با بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)، که با نام بیماری لو گریگ نیز شناخته میشود، اشتباه میگیرند. این دو بیماری علائم مشابهی مثل پرش عضلانی دارند، اما برخلاف ALS، MMN قابل درمان است.
پزشک شاید شما را به یک متخصص مغز و اعصاب که در درمان مشکلات سیستم عصبی تخصص دارد، ارجاع دهد. این متخصص یک معاینه فیزیکی انجام میدهد و سوالاتی در خصوص علائم شما میپرسد، مثل:
• کدام عضلات برای شما مشکل ایجاد میکنند؟
• آیا این مشکل در یک سمت بدن شما زیادتر است؟
• چه زمان است که این علائم را احساس مینمایید؟
• آیا بیحسی یا گزگز دارید؟
• آیا چیزی هست که علائم شما را خوبتر نماید؟ چه چیزی آنها را بدتر مینماید؟
پزشک بعضی آزمایشهای عصبی و خون را انجام میدهد تا سایر شرایطی را که شاید سبب بروز این علائم شوند، رد نماید. این آزمایشها شاید شامل موارد زیر باشند:
• مطالعه هدایت عصبی (NCS): این آزمایش شتاب انتقال سیگنالهای الکتریکی از راه اعصاب شما را اندازهگیری مینماید. معمولاً پزشک دو حسگر روی پوست یکی از اعصاب قرار میدهد: یکی برای ارسال یک شوک الکتریکی کوچک و دیگری برای ثبت فعالیت. پزشک این آزمایش را روی اعصاب دیگر نیز تکرار مینماید اگر فکر نماید بیش از یک عصب درگیر است.
• الکترومیوگرافی با سوزن (EMG): پزشک الکترودهایی را روی بازوهای شما قرار میدهد. این الکترودها دارای سوزنهای کوچکی هستند که وارد عضله شما میشوند و به دستگاهی متصل هستند که میتواند فعالیت الکتریکی عضلات شما را اندازهگیری نماید. پزشک از شما میخواهد بهآرامی بازوهای خود را خم نموده و رها نمایید تا دستگاه بتواند فعالیت عضله را ثبت نماید. این آزمایش شاید همزمان با NCS انجام شود.
• آزمایش خون برای جستجوی آنتیبادیهای GM1: بعضی اشخاص مبتلا به MMN سطح بالاتری از این آنتیبادیها دارند. اگر شما مقدار بسیاری از این آنتیبادیها داشته باشید، احتمالاً به این بیماری مبتلا هستید. هرچند شاید حتی در صورت نداشتن مقدار زیاد از این آنتیبادیها نیز به MMN مبتلا باشید.
تشخیص MMN براساس علائم بالینی، آزمایشات عصبی و آزمایشات خون
راههای درمان نوروپاتی حرکتی چندکانونی
اگر علائم شما خیلی خفیف باشد، شاید نیازی به درمان نداشته باشید. اما اگر نیاز به درمان داشته باشید، پزشک احتمالاً دارویی به نام ایمونوگلوبولین داخل وریدی (IVIg) را تجویز خواهد نمود. این دارو مستقیماً از راه یک سرم به یکی از رگهای شما وارد میشود. معمولاً این درمان در مطب پزشک انجام میشود، هرچند میتوانید آن را در خانه نیز یاد بگیرید.
اگر IVIg مؤثر باشد، می بایست ظرف 3 تا 6 هفته احساس نمایید که قدرت عضلات شما خوبتر میشود. اما این تاثیرات با گذشت زمان از بین میروند، بر این اساس شما می بایست درمان را ادامه دهید. معمولاً درمان یکبار در ماه انجام میشود، ولی شاید بسته به موقعیت شما زیادتر یا کمتر شود.
IVIg عوارض جانبی بسیاری ندارد، اما هزینهبر است.
پزشکان در حال آزمایش روشهایی هستند تا دارو را مستقیماً از راه پوست مثل یک تزریق معمولی تجویز کنند، اما این روش برای همه در دسترس نیست.
اگر IVIg مؤثر نباشد، پزشک شاید دارویی به نام سیکلوفسفامید (Cytoxan) تجویز نماید، که برای درمان بعضی انواع سرطانها نیز استفاده میشود. این دارو با کم شدن فعالیت سیستم ایمنی علائم را کنترل مینماید. برخلاف ایمونوگلوبولین، سیکلوفسفامید میتواند عوارض جانبی بدی داشته باشد، بر این اساس پزشکان سعی میکنند از آن کمتر استفاده کنند.
مواظبت از خود
اگر درمان MMN را زود آغاز نمایید، احتمالاً علائم کمتری خواهید داشت و مشکلات طولانیزمان کمتری تجربه خواهید نمود. به برنامه درمانی خود پایبند باشید و هرگونه تغییر در موقعیت خود را با پزشک در میان بگذارید.
اگر در انجام فعالیتهای ویژه مشکل دارید، شاید بخواهید به فیزیوتراپیست یا کاردرمانگر مراجعه نمایید. آنها میتوانند به شما کمک کنند تا عضلات خود را قوی نگه دارید و به شما روش انجام کارهای روزمره را راحتتر نشان دهند اگر عضلات شما دچار مشکل شدهاند.
آنچه که می بایست انتظار داشته باشید
بسیاری از اشخاص مبتلا به MMN میتوانند زیادتر یا حداقل بخشی از فعالیتهای معمول خود را ادامه دهند. این بیماری برای بعضی از اشخاص بدتر میشود و مانع از انجام کارهای روزمره میشود. نوع مشکلاتی که دارید بستگی به این دارد که کدام عضلات شما تحت تأثیر قرار گرفتهاند. اگر عضلات دست شما ضعیف شدهاند، شاید در خوردن، تایپ کردن، نوشتن یا بستن دکمهها مشکل داشته باشید. اگر عضلات پاهای شما تحت تأثیر قرار بگیرند، شاید در راه رفتن مشکل داشته باشید. بعضی از اشخاص مبتلا به MMN شدید در تمامی این زمینهها مشکل دارند.
MMN یک بیماری مزمن است و درمان قطعی برای آن وجود ندارد
سوالات متداول در خصوص نوروپاتی حرکتی چندکانونی
1. آیا نوروپاتی حرکتی چندکانونی کشنده است؟
خیر، این بیماری تهدیدی برای زندگی نیست، ولی میتواند کیفیت زندگی بیمار را تحت تأثیر قرار دهد و انجام کارهای روزمره را سخت نماید.
2. آیا نوروپاتی حرکتی چندکانونی در همه اشخاص به یک شکل ظاهر میشود؟
نه، علائم این بیماری شاید در اشخاص مختلف متفاوت باشد. در بعضی اشخاص شاید علائم شدیدتر و در بعضی دیگر خفیفتر باشد.
3. آیا بیماری نوروپاتی حرکتی چندکانونی بهبود مییابد؟
علائم شاید با درمان بهبود یابند، اما بیماری بهطور کامل بهبود نمییابد. در زیادتر موارد، درمانها میتوانند علائم را کنترل کنند و کیفیت زندگی بیمار را بهبود بخشند.
4. آیا میتوان از نوروپاتی حرکتی چندکانونی پیشگیری نمود؟
متأسفانه، هیچ راهی برای پیشگیری از این بیماری وجود ندارد، زیرا دلیل دقیق آن هنوز مشخص نیست.
5. آیا نوروپاتی حرکتی چندکانونی به تدریج بدتر میشود؟
بله، در زیادتر موارد، این بیماری بهآرامی بدتر میشود و شاید فرد برای انجام کارهای روزمره مثل نوشتن یا بستن دکمهها مشکل پیدا نماید.
سخن پایانی
در آخر، نوروپاتی حرکتی چندکانونی (MMN) یک بیماری نادر است که با تشخیص زودهنگام و درمان مناسب میتوان علائم آن را مدیریت و کیفیت زندگی فرد را بهبود بخشید. اگرچه این بیماری بهطور کامل قابل درمان نیست، ولی درمانهای موجود میتوانند در تقویت عضلات و کم شدن علائم مؤثر باشند. پیگیری درمانها، رعایت سبک زندگی سالم و مشورت با نظم با پزشک میتواند به اشخاص مبتلا کمک نماید تا به زندگی فعال خود ادامه دهند و از مشکلات ناشی از این بیماری بکاهند. امیدواریم با افزایش آگاهی و پیشرفتهای علمی، به تدریج راهکارهای بهتری برای مدیریت این بیماری پیدا شود.
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاهها