[ad_1]
به کودکتان آموزش دهید، تلفن همراه وسیله ای است که در مواقع ضروری می بایست استفاده شود
«فرزند شما در حالیکه سر و دستش همزمان با هم تکان می خورد، گوشه ای از اتاق نشسته و مشغول بازی با تلفن همراه است. هیاهوی مهمان ها، خنده های بلند همسالان، شیرینی، میوه های پوست کنده و حتی سوالات هراز گاهی مهمان ها نسبی بر کلاس و مدرسه فرزندتان، اصلاً توجه او را جلب نمی نماید. او همواره محو تلفن همراه خود است و هر چند در جمع حضور نیز یکی دارد اما حواسش جای دیگر است…
شاید تا چند سال قبل مهم ترین دلواپسی والدین در مورد فرزندان نوجوان شان این بود که دوستان او چه کسانی هستند؟ آیا دارای تربیت درست خانوادگی هستند؟ آیا همراه و دوست خوبی برای فرزندتان به شمار می روند یا اینکه او را از درس و مدرسه جدا می کنند؟»
البته تربیت فرزند در هر برهه ای از زمان دارای مشکلات و دلواپسی های ویژه خود است، اما والدین این روزها، چالش ها و استرس های پیچیده تر و زیادتری را تجربه می کنند.
والدین دیروز ساعات حضور و غیاب فرزندان خود را کاملاً متوجه می شدند، برای چه که دوستی ها صرفاً از جنس واقعی بود اما با ظهور دنیای جدید مجازی، دوستی ها و ارتباطات مجازی هم گسترشی فراگیر یافته و فرزندان در حالیکه نیازی به خروج از خانه ندارند، قادر هستند با طیف وسیعی از اشخاص و همسالان و همجنسان و حتی با افرادی با نامتجانس دوستی و رابطه عمیق برقرار کنند. این عدم احاطه والدین بر دامنه روابط فرزندان است که آنها را با نگرانی ها و چالش های جدی مواجه ساخته است.
حال با وجودی که تلفن همراه اضطراب ها و نگرانی های جدی در خانواده ها ایجاد نموده است، آیا داشتن تلفن همراه برای فرزندان خانواده ضرورت دارد؟ اصلاً چه سنی برای آماده کردن تلفن همراه برای فرزندان توصیه می گردد؟ چه زمانی؟
بعضی از والدین به این بهانه که می خواهند، فرزندشان همواره در دسترس شان باشد خیلی زود تلفن همراه را جزء وسایل شخصی فرزندان خود قرار می دهند، اما برای بعضی دیگر از والدین این سوال جدی همواره در ذهن وجود دارد که نهایتاً چه زمانی برای خرید تلفن همراه برای فرزندان مناسب تر است؟ آیا می بایست به اصرارهای آنها تن داد و تسلیم شد؟ یا اینکه خیلی جدی مقاومت نمود؟
مثلاً بتوانند به تنهایی از مدرسه تا خانه بیایند یا در کلاس های فوق برنامه به تنهایی حضور پیدا کنند. حال شاید به یک بچه این اجازه در ۹ سالگی داده شود و در یک بچه دیگر در ۱۵ سالگی.
اقدام غیر مقعولانه
اما جایگاه شناسی والدین هم خیلی مهم است، برای چه که قطعاً ارائه یک گوشی همراه هوشمند، به یک کودک ۹ ساله به هیچ عنوان اقدام منطقی و معقولانه ای نیست.
برای چه که کودک با این دست تلفن ها به آسانی قادر هست در فضاهای مجازی مختلف رفت و آمد داشته و هر محتوای مثبت و منفی را دریافت نماید. لذا برای ارائه گوشی همراه به فرزندان (کودک و نوجوان) خانواده می بایست مقرراتی را تعیین نمود و سپس این امکانات را در اختیار آنها قرار داده در ادامه پاره ای از این مقررات ارائه می گردد:
– فرزندان خانواده تا زمانیکه رفت و آمد مستقلانه به مدرسه و سایر جایگاه ها ندارند نیازی به داشتن تلفن همراه نیست.
-برای کودکان دبستانی یا حتی دوره راهنمایی که ضرورت داشتن تلفن همراه توسط والدین تشخیص داده می گردد ضروری است که تلفن همراه به صورت پاره وقت و موقتی در اختیار آنها قرار گیرد. مثلاً فرزند قادر هست تنها در روزهایی که خودش به تنهایی به کلاس ورزشی می رود، تلفن همراه مادر یا برادر بزرگتر را به همراه داشته باشد.
برای ارائه گوشی همراه به فرزندان، خانواده می بایست مقرراتی را تعیین نماید
دو فایده مقررات
۱- فرزند متوجه می گردد که تلفن همراه وسیله ای است که صرفاً در مواقع ضروری می بایست استفاده شود.
۲- در روش استفاده خود در تلفن همراه مواظبت لازم را می نماید. هر یک از ما هنگامی آگاه باشیم وسیله ای که در اختیار داریم، موقتی است و می بایست به صورت شراکتی مورد استفاده قرار گیرد، قطعاً مواظبت و دقت زیادتری به عمل آورد. همچنین امکان بروز رفتارهای حساب نشده کم شدن می یابد، حتی اگر این مواظبت و توجه توسط فرزندان صورت نگیرد چون وسیله بصورت مشترک استفاده می گردد والدین قادر هستند کنترل لازم را بر روی روش استفاده فرزند خود داشته باشند.
لحاظ کردن بعضی از مقررات مثل استفاده پاره وقت از تلفن همراه یا استفاده شراکتی و… (توسط والدین) تا برهه ای از زمان امکان پذیر است. هر چه فرزندان بزرگتر می گردد، قطعاً به این مقررات تن نداده و شرایط تنش در خانواده مهیا می گردد.
تلفن همراه به مدرسه نمی رود
مثلاً می بایست به فرزندان نوجوان توصیه شود که از تلفن همراه خود به عنوان وسیله ای برای جلب توجه، نمایش و تشخیص خود استفاده نکند. در کلاس درس، کلاس های آموزشی، مراسم رسمی و … تلفن همراه می بایست خاموش باشد چون حتی صدای زنگ تلفن همراه هم سبب سلب تمرکز و توجه در کلاس درس می گردد.
در محیط های عمومی مثل مترو، اتوبوس، مطب دکتر و … از صبحت های زیاد و بلند می بایست خودداری شود چون سبب سلب آرامش اطرافیان می گردد.
در موقع حضور در مهمانی، صحبت با یک دوست یا آشنا و … صحبت کردن با تلفن همراه می بایست با کسب اجازه از طرف مقابل و با حداقل زمان صورت گیرد مثلاً: «از دید شما اشکالی ندارد که من یک تلفن بزنم؟» از دوربین تلفن همراه برای ورود به حریم های خصوصی اشخاص یا مکان هایی که منع قانونی دارد. استفاده نکند.
آزمونی موقت
لذا با این اوصاف می بایست به فرزند نوجوان تان یادآوری نمایید که خرید تلفن همراه برای وی صرفاً یک آزمون موقت، برای بررسی توانایی پذیرش مسئولیت اجتماعی و بررسی تعهد او به مسائل تحصیلی و شخصی و توجه به بایدها و نبایدهای خانواده است و در صورت مشاهده هر گونه تخلف از این مقررات، قطعاً امکان استفاده از تلفن همراه از وی سلب می گردد.
تبصره
– فراموش ننماییدکه اگر برای فرزندان خود مقرراتی را وضع می نمایید، اول از همه خودتان می بایست به انجام آنها متعهد باشید، مسئولیت پذیری خود شما در این زمینه، مهم ترین ضمانت اجرایی مقررات به شمار می رود.
– اگر به عنوان پدر و مادر آماده کردن تلفن همراه را برای فرزندتان در هر دوره سنی مضر می دانید، از این کار حتماً خودداری نمایید ولی دلایل خود را برای او کامل توضیح دهید.
– سعی نمایید همیشه براساس قوانین خانواده تصمیم گیری نمایید.
– فراموش ننماییدکه اجرای مقررات در هر مکان و موقیتی شاید برای بعضی اشخاص ناخوشایند باشد اما قطعاً می بایست صلاح آنها را تشخیص داد.
منبع:tebyan.net
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاه‌ها