[ad_1]
انجام دادن کارهای تکراری یکی دیگر از مسائلی است که در کودکان مبتلا به اوتیسم وجود دارد
گفته می‌شود حدود نیمی از کودکان مبتلا به اوتیسم، قادر نیستند از زبان به‌عنوان وسیله اصلی برقراری ارتباط با دیگران استفاده کنند. این کودکان بیشتر از ضمایر اشتباه استفاده می‌کنند و کلام کامل ندارند.
همچنین از ضمیر «من» استفاده نمی‌کنند و ضمایر دیگر را به‌جای آن به‌کار می‌گیرند. مثلا شاید به‌جای آنکه بگویند من خوابم می‌آید، بگویند تو خوابت می‌آید یا او خوابش می‌آید. به‌علاوه این کودکان واژه ها و جملات اطرافیان خود را تکرار می‌کنند، طوری که هنگامی در حال صحبت هستید او دائما در حال تکرار حرف‌های شماست.
پس از مادر و پدر شدن، منتظر این هستیم که با فرزندمان بازی کنیم، ارتباط برقرار کنیم، چشم در چشم او نگاه نموده، حرف بزنیم و خیلی کارهای دیگر که جزء روابط والدین-فرزندی قرار می‌گیرد. اما بعضی وقت ها فرزندمان آن‌طور که می بایست و شاید به این ارتباط برقرار کردن، جواب نداده و چندان تلاشی برای برقراری ارتباط از خود نشان نمی‌دهد، ارتباط چشمی چندانی برقرار نمی‌نماید و در تکلم مشکل دارد و…
در این شرایط است که احساس می‌نمایید مشکلی وجود دارد و می بایست با متخصص مشورت نمایید. شاید این عدم توانایی برقراری ارتباط در فرزندتان به نوعی اختلال به‌نام «درخودماندگی» مرتبط باشد. با‌توجه به افزایش روزافزون اختلال اوتیسم یا همان درخودماندگی، ضروری است شناخت خود را از این اختلال زیادتر نمایید. در این نوشته می‌خواهیم در خصوص این اختلال اطلاعات زیادتری به شما بدهیم. دکتر کتایون خوشابی، روانپزشک کودکان و دکتر مسعود آبیار، روانشناس در این باره مشاور ما بودند.
اوتیسم یعنی چه؟
اوتیسم در طیف اختلالات رشدی قرار می‌گیرد و معمولا با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود. یعنی کودک مبتلا به اوتیسم، به لحاظ توانایی ارتباط برقرار کردن و تکلم با کودکان عادی متفاوت است. این اختلال، ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای این مبتلایان دشوار می‌نماید. در بعضی موارد رفتارهای خودآزارانه و پرخاشگری نیز وجود دارد.
در این اشخاص حرکت های تکراری (دست زدن، پریدن ) یا مقاومت در مقابل تغییر نیز دیده می‌شود و شاید در حواس بینایی، شنوایی، لامسه، بویایی و چشایی نیز حساسیت‌های غیر‌معمول نشان دهند. گفته می‌شود حدود نیمی از کودکان مبتلا به اوتیسم، قادر نیستند از زبان به‌عنوان وسیله اصلی برقراری ارتباط با دیگران استفاده کنند.
این کودکان بیشتر از ضمایر اشتباه استفاده می‌کنند و کلام کامل ندارند. همچنین از ضمیر «من» استفاده نمی‌کنند و ضمایر دیگر را به‌جای آن به‌کار می‌گیرند. مثلا شاید به‌جای آنکه بگویند من خوابم می‌آید، بگویند تو خوابت می‌آید یا او خوابش می‌آید. به‌علاوه این کودکان واژه ها و جملات اطرافیان خود را تکرار می‌کنند، طوری که هنگامی در حال صحبت هستید او دائما در حال تکرار حرف‌های شماست.
در این اختلال همچنین رشد تکلم هم با تاخیر انجام می‌شود. در بعضی کودکان مبتلا به اوتیسم شاید روند تکلم نرمال پیش رود اما بعد از آن پیشرفت تکلمی متوقف می‌شود و به‌دنبال آن پسرفت تکلمی دارد. با افزایش سن، به‌ویژه برای کودکانی که تکلم دارند، رفته‌رفته تولید کلام در آنها کمتر می‌شود و شاید کمتر حرف بزنند، استفاده صحیح از فعل و فاعل و ضمایر ندارند و سعی می‌کنند از کمترین واژه ها برای رساندن مفهوم استفاده کنند؛ یعنی جمله‌ای بدون فعل، فاعل و ضمیر دارند.
کودک مبتلا به اوتیسم، به لحاظ توانایی ارتباط برقرار کردن و تکلم با کودکان عادی متفاوت است
به‌علاوه ارتباط، تعامل اجتماعی و بازی تخیلی در این کودکان به‌طور مشخص صدمه دیده است، به‌طوری که از انجام بازی‌های تخیلی و تعامل با دیگران ناتوان هستند. انجام دادن کارهای تکراری هم یکی دیگر از مسائلی است که در کودکان مبتلا به اوتیسم وجود دارد. معمولا این کودکان را درحالی می‌بینید که یک کار مثلا باز و بسته کردن در خودکار یا زدن روی میز و… را تکرار می‌کنند.
اوتیسم به معنای کم‌هوشی است؟
می بایست بدانید که ابتلا به اوتیسم لزوما به معنای کم‌توانی ذهنی یا پایین بودن هوش نیست. باوجود اینکه دو‌سوم کودکان اوتیسم درجاتی از کم‌توانی ذهنی دارند اما یک‌سوم آنها می‌توانند هوش نرمال و حتی بالاتر از نرمال داشته باشند. به‌علاوه بعضی کودکان مبتلا به اوتیسم توانمندی‌هایی ویژه دارند. افرادی را در این گروه می‌بینیم که اگرچه نمی‌توانند تکلم درستی داشته باشند اما می‌توانند کتاب بخوانند. اوتیسم، از کم‌توانی ذهنی کاملا متفاوت است. کودکان مبتلا به اوتیسم صرفا کودکان متفاوت با نیازهای ویژه هستند.
از کجا بدانیم کودک‌مان اوتیسم دارد؟
برای بررسی دقیق‌تر در خصوص تشخیص بیماری اوتیسم حتما می بایست به متخصص مراجعه نمایید اما اگر حداقل نیمی از علائمی که در ادامه خواهیم بیان کرد را در فرزند خود دیدید می بایست حتما برای بررسی‌های زیادتر اقدام نمایید. اینها علائمی هستند که در کودکان مبتلا به اوتیسم دیده می‌شوند؛ عدم برقراری تماس چشمی یا تماس چشمی محدود، عدم توانایی برقراری رابطه با اطرافیان، پرهیز از در آغوش کشیده شدن و در آغوش کشیدن.
عدم عکس العمل عاطفی نسبت به اطرافیان، مشکلات شدید تکلمی، مشکل در بیان نیازها، استفاده از اشارات و حرکت های به‌جای واژه ها، قشقرق به‌پا کردن و پریشانی بی‌علت، اصرار به قرار گرفتن در موقعیت یکنواخت و مقاومت در مقابل تغییرات مختلف در زندگی روزمره، تکرار واژه ها یا جملات دیگران، خنده و گریه بی‌علت یا اضطراب و نگرانی بدون دلیل مشخص، فقدان مهارت بازی با اسباب‌بازی‌ها.
علاقه زیاد به چرخیدن و تاب خوردن، احساس درد کمتر یا زیادتر از حد معمول، نترسیدن از خطرات و پرجراتی اغراق‌آمیز، عدم جواب به صحبت‌ها یا صداها (به‌طوری که به‌نظر می‌آید ناشنوا هستند، اگرچه مشکل شنوایی وجود ندارد)، ناتوانی هوشی در 70درصد این کودکان اوتیسم، داشتن بعضی توانایی‌های ویژه و متمایز از دیگران در بعضی کودکان. این نشانه‌ها متناسب با سن، شدت اختلال و بعضی عوامل دیگر شاید از خفیف تا شدید متغیر باشند، اما ضروری است اگر متوجه تفاوت در مراحل رشد کودک خود شدید حتما به این علائم توجه داشته باشید.
اوتیسم از چند سالگی ظاهر می‌شود؟
بسیاری از مادرها این سوال را دارند که فرزندم رشد نرمالی داشت، اما نمی‌دانم برای چه به یکباره به اوتیسم مبتلا شد؟ در حقیقت آغاز بروز علائم اوتیسم زیر سه سال است اما شاید مادر متوجه آن نشود یا آن را کم‌ارزش بداند. به‌طوری که کودکی که به ظاهر در حال طی کردن روند نرمال تکاملی و رشدی است، به‌ناگاه علائمی بروز می‌دهد که به آن علائم زودرس ابتلا به اوتیسم گفته می‌شود.
مثلا کودکان نرمال در دو ماهگی (هشت هفتگی) لبخند اجتماعی دارند، یعنی هنگامی مادر را می‌بینند لبخند می‌زنند اما در کودکانی که بعدا مبتلا به اوتیسم می‌شوند این لبخند شاید وجود نداشته باشد. یا مثال دیگر این است که کودکان نرمال از حدود هشت ماهگی اضطراب غریبگی دارند و حتی در آغوش پدر و مادر، نسبت به غریبه‌ها عکس‌العمل نشان می‌دهند، درحالی که کودکان اوتیسم این حالت را ندارند.
کودکان مبتلا به اوتیسم, بیشتر از ضمایر اشتباه استفاده می‌کنند و کلام کامل ندارند
این علائم شاید توجه والدین را به خود جلب نکند اما از ۱۸-۱۷ ماهگی است که خانواده به‌طور قطع به وجود یک اختلال در کودک خود پی می‌برد، زیرا در این زمان هنگامی که کودک را صدا می‌زنند، عکس العمل نشان نمی‌دهد. شاید ابتدا به ناشنوایی یا اشکال در شنوایی شک نمایید، درحالی که مشکلی در شنوایی وجود ندارد و توجه کودکان مبتلا به اوتیسم نسبت به صداها اساسا انتخابی است و هر زمان که دل‌شان بخواهد نسبت به صداها عکس العمل نشان می‌دهند.
گاهی شاید به صداهای بلند عکس‌العمل نشان ندهند، درحالی که صداهای خیلی آرام مثل پچ‌پچ آرام را زودتر از دیگران متوجه شوند و نسبت به آن عکس‌العمل نشان دهند. در همین حدود سنی است که خانواده متوجه می‌شوند هنگامی با فرزندشان صحبت می‌کنند، کودک به چشمان آنها نگاه نمی‌نماید و نگاه چشمی کمتر می‌شود. همچنین در 18ماهگی انتظار داریم کودک انگشت اشاره پدر و مادر و دیگران را دنبال نماید و به آن هدف برسد، درحالی که کودکان مبتلا به اوتیسم این توانایی را ندارند.
برای چه کودک‌مان به اوتیسم مبتلا شده است؟
در خصوص دلیل ابتلا به بیماری اوتیسم نظرات متفاوتی ارائه شده که هیچ‌کدام از آنها قطعیت ندارد و نمی‌توان بیان کرد دلیل اصلی این اختلال هستند. یکی از دلایلی که در این زمینه مطرح می‌شود که یکی از مهم‌ترین دلایل هم هست، دلایل ژنتیکی است. اما نه به این معنا که کودک، ابتلا به اوتیسم را از خانواده مادری یا پدری به ارث ببرد، بلکه زیادتر این نظر مطرح است که ژن‌های ویژه‌ای روی کروموزم‌های ۵، ۱۳ و ۱۸ درگیر هستند و منجر به بروز اوتیسم می‌شوند .
به‌علاوه نظریه‌های قدیمی در خصوص دلیل اوتیسم به نقش پروتئین‌های موجود در مواد لبنی و غلات از‌جمله پروتئین، کازئین و گلوتن نیز وجود دارد. در این نظریه مطرح شده که استفاده پروتئین‌های کازئین و گلوتن شاید منجر به بروز اوتیسم شود، براساس آن برای کودکان مبتلا به اوتیسم در حقیقت رژیم‌های عاری از کازئین و گلوتن توصیه نموده‌اند که در حال حاضر این نظریه‌ها به‌طور یقین و قطعی اثبات نشده است و ما هم در بسیاری از موارد چنین رژیمی را برای کودکانی که در حال رشد هستند، توصیه نمی‌کنیم.
آیا اوتیسم درمان دارد؟
دکتر آبیار در خصوص درمان اوتیسم معتقد است: مسلما تشخیص به‌موقع و اقدام سودمند در جهت درمان می‌تواند خیلی راهگشا باشد. این بیماری تا حد بسیاری به ژن‌های یک فرد بر‌می‌گردد و هنوز هیچ درمان قطعی وجود ندارد که بتواند ژنتیک فرد را اصلاح نماید، بر این اساس مسلما فردی که به اوتیسم مبتلاست، نمی‌تواند از تمام ویژگی‌های اشخاص دیگر به‌طور کامل برخوردار باشد. اما اگر تشخیص، درمان و اقدامات حمایتی به‌موقع انجام شود، می‌توان تاحدود بسیاری فرد مبتلا را به یک زندگی نسبتا طبیعی سوق داد. مسلما خانواده‌ها در این میان نقش خیلی پررنگی دارند به‌طوری‌که می بایست واقع‌بین بوده و از فرزند مبتلا به اوتیسم در حد توانش، توقع داشته باشند.
همان‌طور که نمی‌توانید یک فرد چپ دست را به اجبار راست دست نمایید، یک فرد مبتلا به اوتیسم را هم نمی‌توان با فشار، استرس و… به شکل یک فرد کاملا نرمال در‌آورد. منظور از درمان اوتیسم، حمایت‌ها و آموزش‌هایی است که کمک می‌نماید یک فرد مبتلا به اوتیسم، در همین شرایط و با همین ویژگی‌ها زندگی نسبتا طبیعی داشته باشد.
درمان‌های بیولوژیک (بایوفیدبک) و روانشناختی دو دسته از درمان‌های مهم برای مبتلایان به اوتیسم هستند. با استفاده از این روش‌ها می‌توان به کودک آموزش داد که رفتارهای ناسازگار خود را کنترل نموده و به‌جای آن رفتاری مناسب را جایگزین نماید. اگر حمایت‌های اجتماعی و خانوادگی مناسبی انجام شود، درمان‌ها تا حد بسیاری سودمند خواهند بود.
منبع: مجله سیب سبز/برترین ها
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاه‌ها