[ad_1]
«دوست داری تو آینده چی کاره بشی؟»
«یه طراح اسباب بازی!»
احتمالا شنیدن این حرف از زبان یک بچه برایمان عجیب است؛ چون عادت نموده ایم ما را برای دکتر یا مهندس شدن تشویق کنند تا فردی شبیه دیگران بشویم. مدام زیر گوشمان خوانده اند که درس بخوان تا بروی دانشگاه که بانو دکتر بشوی و مدام ما را به سمتی که خودشان فکر می نمودند و به آن تمایل داشتند، سوق داده اند. خب می ترسیدند اشتباه برویم، می ترسیدند موفق نشویم. خلاصه کلام اینکه از راه های جدید می ترسیدند.
پس تصمیم گرفتند نقشه ای را جلوی پای بچه هایشان بگذارند و گام به قدمشان را کنترل کنند. بله این بود یک راه تضمین شده!
اما کسی نگفت خب این همه اصرار نمودند دکتر بشوی که آخرش چه بشود؟ دانشگاه بروی که بعدش چه کار کنی؟ چه سودی دارد رشته ای را بخوانی که پول بسیاری در آن است، اما دوستش نداری؟ همه این ها سوال هایی بود که خیلی از ماها، جوابی برایش نداشتیم.
رفتیم دانشگاه، مدرک گرفتیم و باز احساس ناراحتی کردیم؛ چون چیزی را که دوست داشتیم، پیدا نکرده بودیم؛ یعنی یادمان نداده بودند که پیدایش کنیم. کلیشه ها به ما دیکته شده بودند و حالا ما بزرگ شده بودیم؛ با مدرکی در دستمان و کلی علاقه و خلاقیت سرکوب شده در دست دیگرمان!
حالا می بایست زیادتر زحمت می کشیدیم تا راهمان را پیدا کنیم؛ راه مخصوص خود خودمان را، قرار نیست بچه های ما هم همین روند را طی کنند. دوران پیش از دبستان خوبترین زمان برای تقویت خلاقیت بچه هاست؛ برای چه که بخواهیم یا نخواهیم، مدرسه تاحدی خلاقیت بچه ها را می کشد. بگذاریم بچه ها آرزوی شغل های جدید بکنند؛ حتی همان کلیشه ها را طور دیگر دنبالش بروند. علاقه شان را کشف نموده و کمکشان کنیم از همین حالا راه خود را پیدا کنند؛ راه مخصوص خود خودشان را. فراموش ننماییدهمه بچه ها «ویژه» به دنیا می آیند؛ البته اگر پدر و مادر به زور آن ها را «معمولی» نکنند!
۱- بگذارید اوقات فراغت داشته باشند
خیلی از پدر و مادرها تصور می کنند برای کشف استعداد دختر یا پسرشان می بایست تمام امکانات لازم را در اختیارشان بگذارند. آن وقت آن قدر هزینه های زیاد می کنند و هی بچه را از این کلاس به آن کلاس می فرستند که در آخر فرزند اصلا هنگامی برای استراحت و فعال شدن خلاقیتش پیدا نمی نماید. صبح زود می بریمش کلاس و عصر هم که خسته او را بر می گردانیم و فردا هم مثل روز قبل. باورکنید که کشف استعداد بچه ها احتیاج به این همه هزینه و رفت و آمد به کلاس های مختلف ندارد و شما خیلی راحت قادر هستید در خانه بر روی توانایی هایشان کار نمایید.
بحث اوقات فراغت را جدی بگیرید و از فرزندانتان بخواهید کارهای جدید انجام بدهند؛ مثلا وسایل دورریختنی را در اختیارشان بگذارید و از آن ها بخواهید یک چیز به دردبخور با آن ها درست کنند و در آخر هم تشویقشان نمایید.
۲- بگذارید زیاد بپرسند
حتما برای شما هم پیش آمده است که از سوال های یک بچه کلافه شده اید؛ از این بچه هایی که آن قدر سوال های عیجب و غریب می پرسند که به اصطلاح مغز آدم را می خورند؛ خب حقیقت این است که بزرگ ترها می بایست صبرشان را بالا ببرند. سوال پرسیدن نشانه خیلی خوبی است از روش تفکر بچه ها؛ چون پرسیدن، دیدگاه کودکان را نسبت به جهان عوض نموده و باعث رشدشان می گردد.
بعضی سوال هایشان را با سوال جواب بدهید و بگذارید کمی عمیق تر فکر کنند؛ مثلا در جوابشان بپرسید: «به نظر خود تو برای چه این اتفاق اتفاد؟» و جواب هایشان را به چالش بکشید. بدیهی است که هرچه زیادتر پیرامون مسائل فکر کنند و بلافاصله جواب ها دیکته شده نگیرند، تفکر انتقادی و خلاقانه شان زیادتر رشد می نماید.
۳- از فرزندانتان بخواهید خودشان اسباب بازی هایشان را بسازند
شنیده اید که می گویند: «اختراع، زاییده احتیاج است؟»
بگذارید کمی هم «احتیاج» داشته باشند. گاهی ما برای علاقه بیش از حدمان به بچه ها آن قدر اطرافشان را پر از وسایل غیرضروری می نماییم که دیگر فرصت فکرکردن را از آن ها می گیریم.
خیلی از اسباب بازی ها روند تفکر خلاق کودک را فلج می کنند. لازم نیست هرچیزی را که دلشان خواست، برایشان آماده کردن نمایید.
سعی نمایید تا حد امکان از بازی های کامپیوتری دورشان نمایید و اسباب بازی هایی برایشان بخرید که لازم باشد با آن ها چیز جدیدی بسازد؛ مثل خانه سازی ها. آن وقت از آن ها بخواهید کمی فکر کنند و ببینند دوست دارند چه چیزی داشته باشند و بر این اساس شکل دلخواهشان را خودشان بسازند.
۴- کلیشه ها را برایشان بشکنید
چه کسی گفته ماشین ها نمی تواند پرواز کنند؟
سد ذهنی برایشان نسازید؛ چون این سد ذهنی خلاقیت را از بین می برد و سبب می گردد بچه ها به شکل عادی همه چیز عادت کنند. از کودکتان بخواهید تصور نماید که ماشین ها پرواز می کنند؛ آن وقت چه مشکلاتی پیش می آمد و چه مشکلاتی از بین می رفت؟
بگذارید تا به چیزهای غیرعادی فکر کنند و برایشان راه حل های جدید بسازند. قصه ها و کارتون ها کمی در این باره کار ما را راحت تر نموده اند آن ها پر از اتفاق های غیرعادی هستند و قدرت تخیل و تصور بچه ها را بالا می برند.
خوب است زمانی را برای کودکان درنظر بگیریم تا آن ها قصه ها و کارتون های روز دنیا را ببینند؛ البته می بایست این نکته را هم درنظر بگیریم که بیش از حد پای تلویزیون نشستن کاملا نتیجه عکس دارد؛ پس اینجا مدیریت زمان بر عهده ماست!
۵- اسم خیال پردازی هایشان را دروغ نگذارید
هنگامی که می گویند «دیروز داشتم با مرد عنکبوتی حرف می زدم» فوری نگویید مرد عنکبوتی که وجود ندارد!
به فرزندانتان القا ننماییدکه دروغ می گویند و دروغ بد است و هرگز برچسب منفی به آن ها نزنید؛ درواقع بچه ها در سنین پایین خیال پردازی هایشان را به جای واقعیت جا می زنند و این اصلا به معنای دروغ گفتن نیست. آن ها گناهکار نیستند؛ فقط در تشخیص مرز واقعیت و خیان هنوز پخته نشده اند و توانایی شناختی کافی را ندارند. از این فرصت استفاده نمایید و در خلال گوش دادن به خیال پردازی هایشان و دامن زدن به آن ها، برای فرزندانتان از صداقت هم بگویید. اگر فرزندانتان کمی بزرگ تر هستند، خوبتر است با مهربانی برایشان توضیح بدهید که خیلی خوب است که قادر هستند اتفاقی را که هنوز نیفتاده است، به خوبی تعریف کنند! و پس از آن ها بپرسید که اگر واقعی بود، چطور می شد؟
۶- بگذارید کارهای مختلف را تجربه کنند
امروزه بیش از ۷ میلیارد انسان در این کره خاکی زندگی می نماید و این یعنی ۷ میلیارد استعداد مختلف. متاسفانه باور غلطی در جامعه وجود دارد که می خواهد از همه بچه ها، یک الگوی ثابت در بیاورد. از آنجایی که اساسا بین انسان و پلاستیک تفاوت هایی وجود دارد، استفاده از روش قالب گیری شخصیتی خیلی جاها به نابودی آینده فرزندانتان منتهی می گردد؛ پس دست آن ها را در تجربه کردن باز بگذارید.
اگر می بینید فرزندانتان از سروکله زدن با حیوانات لذت می برند، آن را ناهنجاری ندایند و مانع آن ها نشوید؛ برای چه که با این کار شاید جلوی ظهور یکی از موفق ترین دام پزشکان آینده را می گیرید! بگذارید فرزندانتان مهارت های مختلف ذهنی و عملی را آزمون کنند؛ از خمیربازی و سروکله زدن با لگوهای اسباب بازی گرفته تا شعرگفتن و موسیقی نواختن. اگر به این اصل شک دارید، قادر هستید برای چند هفته آن را آزمون نمایید! مطمئن باشید پشیمان نخواهید شد.
۷- احساسات و علایقشان را سرکوب نکنید
«مرد که گریه نمی کنه!» «دختر که با ماشین کنترلی بازی نمی کنه!» «پسر که نباید گل دوزی کنه!» «دختر که نباید تکواندو بره!» و هزار تا می بایست و نباید دیگر. تمام این بایدها و نبایدها، تابوها یا محرومیت های عجیب و غریبی هستند که سال هاست بدون هیچ پشتوانه دینی و عقلی در جامعه ما وجود دارند. تابوهایی که معلوم نیست برای پیشگیری از شکسته شدن آن ها تا به حال استعداد و ذوق چند کودک سرکوب شده است.
اگر پدری با اخم و کتک، مانع گریه پسربچه اش شود، آن هم در سنی که گریه از طبیعی ترین رفتارهای یک کودک سالم محسوب می گردد یا اگر مادری به اجبار ماشین اسباب بازی را از دختربچه اش بگیرد، آن وقت فکر می نمایید چه اتفاقی می افتد؟ اگر فکر می نمایید این کار با آتش زدن استعدادهای کودک تفاوت دارد، بدانید که اشتباه می نمایید. اگر می خواهید فرزندان خلاقی داشته باشید، می بایست بگذارید که خلاقیت آن ها عرصه درست خود را برای تبدیل شدن از یک غریزه بالقوه به یک موفقیت بالفعل پیدا نماید.
اگر پسر شما در گل دوزی و کار با پارچه مهارت بی نظیری دارد، مانع او شدن و تحقیرکردنش، آن هم در سنین ابتدایی زندگی کودک که روانی خیلی صدمه پذیر و لطیف دارد، قادر هست چنان اثر ناهنجاری در ناخودآگاه او برجای بگذارد که او تا آخر عمر سراغ آن کار نرود، آن هم درست در صورتی که می توانست از همین راه به موفقیت های قابل توجه در عرصه شغلی، اجتماعی و اقتصادی دست یابد. مشابه این اتفاق برای مثال های دیگر هم اتفاق می افتد؛ پس پدر و مادر گرامی، لطفا مواظبت عواطف و علایق لطیف فرزندانتان باشید!
منبع:مجله موفقیت/برترین ها
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاه‌ها