کودکان خود را بی عرضه خطاب نکنیم+راههای پیشگیری از بی عرضه خطاب کردن کودک

[ad_1]

بی عرضه خطاب کردن کودک باعث تضعیف اعصاب و بی ادبی در کودک می گردد 

کودکان را بی عرضه و دست و پا چلفتی خطاب نکنیم! 

نقش پدر و مادر در نوع رفتار کودکان

به گفته روان شناسان، همه ی انسان ها در طول زندگی مرتکب اشتباه های بسیاری می شوند. اما والدین در بروز رفتارهای غلط  و ناپسند کودکان اثر بسزایی دارند. 

روان شناسان می گویند که خانواده ها برای تربیت فرزندانشان سخت گیری های بسیاری را اعمال می کنند. این سخت گیری ها شاید برای کنترل کردن فرزندشان تاثیرگذار باشد، اما تاثیرات آن به شدت منفی و مخرب است. 

والدینی که قوانین سخت گیرانه ای را بر فرزند خود تحمیل می کنند، بیشتر کسانی هستند که قواعد خوب بودن را به درستی به فرزندانشان آموزش نداده اند. آنان تنها در صورت بروز خطا از سوی فرزندشان، او را تنبیه می کنند.  

پدر و مادر، هر رفتاری که از خود نشان بدهند، کودک آن را می آموزد. اگر والدین در روش ی برخورد خود پرخاشگری نماید، کودک نیز پرخاشگری می نماید. 

یک دلیل بی ادبی کودک و همچنین عصبانی کردن آنها این است که والدین سعی میکنند از راه خشونت و یا با اعمال قوانین سخت، فرزند خود را آهسته کنند که با این کار کودکان عصبانی و بی ادبی را پرورش می دهند.

یکی از نتایج بی عرضه خطاب کردن کودک، پرخاشگری است 

کودکان را بی عرضه خطاب نکنید

بسیاری از والدین در تربیت فرزندان خود از کلماتی استفاده می کنند که باعث می گردد کودک یک ذهنیت منفی نسبت به خودش به وجود بیاورد. اگر به کودک بگویید بی عرضه یا بگویید حتی عرضه یک کار کوچیک هم نداری او باور می نماید که واقعا توانایی انجام هیچ کاری را ندارد و بی عرضه است. بر این اساس می بایست مراقب حرف های خود باشید برای چه که ، کودکان حرف های شما را باور می کنند.

بکارگیری الگوی تربیتی مناسب

کارشناسان علوم تربیتی می گویند، برخورد مناسب والدین می بایست به گونه ای باشد که رفتار غلط کودک را سرزنش کنند، نه خود کودک را. والدینی که از الگوی تربیتی صحیح استفاده میکنند در موقع برخورد با کودکشان، به جای اینکه بگویند تو بچه بدی هستی، می گویند این رفتار تو غلط است.

آنان بدون اینکه شخصیت کودک خود را زیر سوال ببرند، به رفتار غلط او تذکر می دهند. به عقیده کارشناسان، والدینی که کودک خود را تحقیر می نماید، به مرور زمان سبب می گردد تا کودک خودش را فردی بی عرضه، بی ادب، لجباز و پرخاشگر خطاب نماید. سبب شده تا کودک به رفتار های نابهنجار دست بزند.

می بایست حس اعتماد به نفس در کودکان افزایش پیدا نماید، تا به جای بروز رفتارهای مخرب و همچنین احساس سرخوردگی و بی عرضه بودن، تصویری روشن و مثبت در ذهن خود ایجاد نماید. با اگر کودک احساس خوبی نسبت به خود داشته باشد قادر هست رابطه مسالمت آمیزی با دیگران داشته باشد. 

اگر كودك از سنین پایین با دقت و با شرایط سنی خود توسط پدر و مادرش به طور صحیح آموزش ببینند، به هیچ عنوان در مقابل دیگران رفتارهای مخربی از خود نشان نمی دهد و سبب شرمساری والدین خود نمی شود. 

والدینی که در مقابل اشتباهات کودک، رفتارهای غلطی از خود بروز می دهند و یا کودک را تحقیر میکنند، نباید انتظار داشت که کودک خود رفتار های صحیحی از خود نشان بدهد. 

برخورد والدین با فرزند خود می بایست به گونه ای باشد که کودک رفتار اشتباهش را بفهمد و آن اشتباه را جبران نماید. برای این کار والدین می بایست به فرزند خود توضیح بدهد که با رفتار اشتباه تو شاید به دیگران صدمه برسد. به عنوان مثال به او نگویید که برای چه سنگ را طرف برادرت پرت کردی؟ بلکه می بایست بگویید اگر سنگ را به طرف برادرت پرت کنی شاید به او صدمه برسد که قابل جبران هم نیست.

برای پیشگیری از بی عرضه خطاب کردن کودک، نتایج و دلیل رفتار ها را برای وی شرح دهید

تربیت فرزندانی مودب

به فرزندان خود دوست داشتن و احترام گذاشتن به دیگران را بیاموزید، به حرف حرف ها و خواسته های آنان توجه نمایید، با آنان مثل یک دوست باشید و آنان را با دیگران مقایسه نکنید. با رعایت این نکته های سعی نمایید فرزندان مودب و دوست داشتنی را تربیت نمایید و همچنین به جای اینکه با رفتار های غلط خود حس بی عرضگی و سرخوردگی را در کودک خود ایجاد نمایید، سعی نمایید با رفتار های مناسب حس اعتماد به نفس را در او ایجاد نمایید.

بعضی رفتارهای غلط والدین با کودک

روش صدا زدن

دختر بد، دیوانه، احمق..

پدر و مادر الگوی فرزندان هستند و نباید از این واژه ها استفاده کنند. اگر با اسامی های نامناسب فرزندان خود را مورد خطاب قرار دهید، آن ها باور می کنند که همان شخصی هستند که شما می گویید.

بی عرضه خطاب کردن کودک رفتاری غلط است که باعث تداخل شخصیتی می گردد

برای مثال اگر به کودک خود بگویید که توانایی انجام هیچ کاری را نداری او به این باور می رسد که بی عرضه است و شاید از شرکت در بازی ها و یا ورزش های گروهی خودداری نماید. 

عدم پذیرش کودک 

هیچ کس تو را دوست ندارد، کاش تو دختر من نبودی.

کودکی که به این باور میرسد که مادر او از بودنش احساس ناراحتی می نماید و احساس می نماید واقعا انسان دوست داشتنی نیست و شاید خود کودک هم تصمیم بگیرد از دنیای شما بیرون برود. از آنجایی که او احساس نموده است کسی او را دوست ندارد و نمیتواند به دیگران نیز پناه ببرد، دچار افسردگی می گردد و با خود می گوید کاش هیچ وقت به دنیا نسامده بود. 

منفی ‌بافی

تو به درد هیچ کاری نمی خوری،تو شکست می خوری.

حتی اگر کودکی توانایی انجام کاری را ندارد، نباید این حس را در او ایجاد نمود. والدین می بایست یک باور ذهنی مثبت در کودک خود ایجاد نماید و به او بگوید تو توانایی انجام این کار را داری و از پس آن بر می آیی.

شاید برایتان عجیب باشد، اما در یك تحقیق مشخص شد بیش از ۸۰ درصد از زندانیان جوان افرادی بوده‌اند كه مادر یا پدرشان در كودكی آنها را فردی بی عرضه و بی خاصیت و مایه‌ننگ و خود نامیده بودند. 

احساس گناه

برای تو من نمی توانم یک زندگی آرامی داشته باشم، تو مرا پیر كردی.

اینها همگی مواردی هستند كه باعث ایجاد حس گناه در فرزندان می شوند. در بسیاری از موارد طلاق، والدین به گونه‌ای رفتار می كنند كه فرزندان حس می كنند اگر وجود نداشتند، شاید كار به جدایی نمی كشید.

بر این اساس والدین می بایست برای تربیت کودکان خود روش های مناسبی به کار بگیرند. آنان نباید به گونه ای با فرزند خود رفتار کنند که کودک احساس سرخوردگی و بی عرضه گی نماید.همچنین  والدین می بایست با ایجاد یک باور مثبت در ذهن فرزند خود او را به رشد و تکامل برسانند.

[ad_2]

منبع : بیتوته