[ad_1]
تنبیه به عملی گفته می گردد که سبب می گردد کودک بعد از آن رفتار نامناسب خود را ترک نماید. پس اگر ما تنبیه را اعمال کردیم و رفتار کودک بدتر شد بر این اساس روش تنبیه مناسب نبوده و می بایست آن را عوض کنیم.
پس اگر با کودکمان قهر می نماییم و یا او را تهدید می نماییم که دیگر مادرش نیستیم ودر واقع هدف ما آن است که کودک گریه اش را قطع نماید ولی در عمل می بینیم که او زیادتر گریه می نماید و اضطراب و بی قراری زیادتری از خود نشان می دهد پس تنبیه ما مشکل کودکمان را بدتر نموده است.
هنگامی کودکمان را تنبیه می نماییم و می گوییم دیگر نبینم با من بلند صحبت کنی، هنگامی کودکمان را کتک می زنیم و می گوییم دیگر حق ندارد دوستش را کتک بزند. او دقیقا همین الگوی رفتاری را در مقابل ما و دوستانش به کار می برد. چون کودکان از ما الگوبرداری می کنند. هنگامی کودک خود را به هر شکلی تنبیه می نماییم چون در آن زمان خشمگین بوده ایم و کنترلی بر رفتار خود نداشته ایم بعد از زمان کمی پشیمان می شویم و درصدد جبران بر می آییم و در اینجا است که خطر بزرگ رشوه دادن به کودک را تجربه خواهیم نمود از خطاهای او چشم پوشی می نماییم ودر تربیت او کوتاهی می نماییم. همان طور که می دانید تنبیه طرق مختلفی دارد.
۱) مقایسه کودک با سایر کودکان
۲) سرزنش کودک که او سبب بیماری و مریضی والدین شده است. (مریضم کردی، هنگامی از دستت مریض شدم و مردم می فهمی با من چه کار کردی)
۳) تحقیر کردن کودک که کارهایش احمقانه است و هیچ نمی فهمد (دیوانه هستی، احمقی و دست و پا چلفتی)
۴) محروم کردن او از عشق و دوست داشتن (مادرت نمی شوم، دیگر دوستت ندارم)
۵) تهدید او به جدایی (دیگر در این خانه نمی مانم)
۶) ارعاب و ترساندن او(اگر گوش نکنی بلایی به سرت می آورم که مرغان آسمان به حالت گریه کنند) و موارد زیاد دیگری که ما فکر می نماییم خاصیت تنبیهی دارند ولی صرفا از روی خشم ما اعمال می شوند.
تنبیه فیزیکی شاید یک کنترل موقتی بر رفتار کودک باشد ولی در درازمدت بی اثر بوده و تاثیرات سوء دارد. مطالعات نشان داده که تنبیه بدنی دختران را افسرده و مضطرب و پسران را لجباز و پرخاشگر می نماید. والد زمانی تنبیه بدنی را انتخاب می نماید که خودش به شدت خشمگین و عصبانی است و می خواهد راهی برای تخلیه عصبانیت خود بیابد و بلافاصله بعد از تنبیه نامناسب کودک پشیمان می گردد.
در این شرایط است که ثباتی در روش والدگری وجود ندارد و هیچ چیز از قبل قابل پیش بینی نیست. بعد از مدتی کودک گیج و آشفته می گردد. چون نمی داند رفتارهایش چه واکنشی را در پی خواهد داشت. مسلم است بعد از مدتی مشکلات رفتاری کودک افزایش می یابد و والدین خود را ناکام و ناتوان در مقابل بدرفتاری کودک احساس می کنند.
مورد دیگری که در تنبیه بدنی هست این است که ما با داد و فریاد تنها به کودک می گوییم که چه کاری را نباید انجام دهد و نمی گوییم که به جای آن چه کاری را می بایست انجام دهد. آنچه در این میان صحیح به نظر می رسد این است که کودک ما در کنار نبایدها و نکن ها، بایدها و بکن ها را هم بشناسد و بداندمثلا به جای (عربده نکش بگوییم آهسته صحبت کن، به جای مثل دست و پا چلفتی هاکار نکن بگوییم تو می بایست حواست را زیادتر جمع کنی تا موفق شوی) و چیزهایی از این دست. پس حالا خوبتر است که با خود بیندیشیم از کدام روش تنبیه در مورد کودک خود استفاده می نماییم و آیا این روش صحیح است یا خیر و اگر خیر در پی روش خوبتر برای تربیت دلبندانمان باشیم.
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاهها