برای چه بعضی از کودکان کم حرف می زنند؟

[ad_1]

  هنگامی کودک نمی تواند رفتار مخرب خود را کنترل نماید گاهی سکوت ارادی را جایگزین رفتار می نماید

با توجه به اینکه اختلالات روانپزشکی انواع گوناگونی دارد، در این نوشته سعی می نماییم در مورد اختلال سکوت بیمارگون ارادی صحبت کنیم. فقط ذکر این نکته به نظر ضروری می رسد که نشانه ها صرفا برای آشنایی شما بوده و چنانچه علائمی موجود باشد حتما می بایست قبل از برچسب گذاری، تمام علائم کودک خود را در حضور روانشناس یا روانپزشک متخصص بیان کنید تا با تشخیص دقیق از صدمه های احتمالی اختلال پیشگیری نماییم.

در کودکان مبتلا به اختلال سکوت بیمارگون ارادی، هنگامی آنها در تعامل های اجتماعی با اشخاص دیگر قرار می گیرند، سر صحبت را باز نمی کنند، هنگامی دیگران با آنها صحبت می کنند، متقابلا جواب نمی دهند، پس صحبت نکردن در تعامل های اجتماعی با کودکان یا بزرگسالان خیلی زیاد اتفاق می افتد. این کودکان در خانه و در حضور اعضای خانواده صحبت می کنند اما بیشتر حتی در حضور دوستان نزدیک یا بستگان درجه دوم مثل پدربزرگ یا مادربزرگ یا مثل آنها صحبت نمی کنند.

 این اختلال بیشتر با اضطراب اجتماعی بسیاری همراه است و کودکان مبتلا به اختلال سکوت بیمارگون ارادی بیشتر از صحبت کردن در مدرسه خودداری نموده که این امر به مشکلات تحصیلی زیاد منجر می گردد، زیرا معلمان زیادتر اوقات نمی توانند مهارت هایی مثل خواندن را ارزیابی نمایند.

به نظر می رسد ویژگی های همراه سکوت بیمارگون ارادی شاید شامل موارد زیر باشد:

کم رویی خیلی زیاد، ترس از خجالت زده شدن در جمع، انزوا و کناره گیری اجتماعی، وابستگی بیش از حد یا چسبندگی، صفات وسواسی، منفی گرایی، قشقرق یا لجبازی خفیف.

اگرچه کودکان مبتلا به این اختلال به صورت کلی مهارت های زبانی بهنجاری دارند، گاهی هم شاید اختلال ارتباطی داشته باشند (معمولا در کنار این اختلال، اضطراب هم وجود دارد). معمولا این کودکان تشخیص اختلال هراس اجتماعی را نیز کنار اختلال سکوت بیمارگون از خود نشان می دهند. سکوت بیمارگون ارادی، اختلال نسبتا نادری است و به نظر حدود ۱% کودکان دچار این اختلال می شوند و این مورد در خردسالان بیش از بقیه دیده می گردد.

سکوت بیمارگون ارادی معمولا قبل از ۵ سالگی آغاز می گردد اما شاید تا ورود کودک به مدرسه که تعامل اجتماعی و تکالیف عملکردی مثل خواندن با صدای بلند افزایش می یابد مورد توجه والدین قرار نگیرد. به هر حال کودکان معمولا در بعضی مراحل رشدی این سکوت را نشان می دهند و به صورت طبیعی آن را پشت سر می گذارند ولی گاهی مشکلات اضطرابی پس از برطرف شدن سکوت ادامه می یابد. (می بایست به این نکته دقت کنیم که در فرآیند یادگیری و مراحل سنی سکوت کودک خیلی طبیعی است پس به شتاب انگ و برچسب اختلال نزنیم.)

 سکوت بیمارگون ارادی معمولا قبل از ۵ سالگی آغاز می گردد

 
به نظر می رسد هنگامی کودک نمی تواند رفتار مخرب خود را کنترل نماید گاهی سکوت ارادی را جایگزین رفتار می نماید (البته طبق بعضی تحقیق ها کم رویی، اضطراب اجتماعی و انزوای اجتماعی والدین نقش مهمی در بروز این اختلال در کودکان دارد). علاوه بر این به نظر می رسد والدین کودکانی که مبتلا به سکوت بیمارگون ارادی هستند، حمایتگر افراطی، دل نگرانی وسواسی و کنترل کننده تر از والدین کودکانی هستند که اختلال های اضطرابی دیگری دارند.

به دلیل همپوشی قابل ملاحظه سکوت بیمارگون ارادی و اختلال اضطراب اجتماعی، شاید بین این اختلال ها عوامل ژنتیکی مشترکی وجود داشته باشد.

(می بایست به این نکته دقت کنیم که کودکان خانواده هایی که به کشور دیگری مهاجرت نموده اند و به زبان متفاوتی صحبت می کنند شاید به دلیل آشنایی ناکافی با زبان جدید از صحبت کردن خودداری کنند و در این مورد اختلالی مطرح نیست اما اگر فرد زبان جدید را به اندازه کافی می فهمد اما خودداری از صحبت کردن ادامه می یابد، شاید تشخیص سکوت بیمارگون ارادی مطرح شود.)

سکوت بیمارگون ارادی شاید باعث مشکلات اجتماعی شود چون کودکان به دلیل اضطراب شدید، از تعامل های اجتماعی دوجانبه با کودکان دیگر خودداری می کنند و با بزرگ شدن شاید انزوای اجتماعی زیادتری پیدا کنند و همچنین در مدرسه دچار مشکلات تحصیل می شوند، زیرا در مورد نیازهای تحصیلی یا شخصی با معلمان ارتباط برقرار نمی کنند (برای مثال تکالیف کلاس را درک نمی کنند، برای رفتن به دستشویی اجازه نمی گیرند.) و در آخر نقص شدید در کارکرد تحصیلی و اجتماعی، از جمله مواردی است که این کودکان با آن مواجه می شوند.

چون سکوت بیمارگون ارادی خیلی اوقات با اختلالات دیگر، علائم مشابهی دارد، نیاز است حتما کودک توسط روانشناس متخصص کودک بررسی شود تا بتوانیم با خوبترین راهکار به کودک کمک نماییم (برای مثال احتمال دارد افرادی که گرفتار اختلال طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی یا اختلال روان پریشی دیگر یا ناتوانی هوشی شدید هستند مشکلاتی در ارتباط اجتماعی داشته باشند و قادر به صحبت کردن مناسب در جایگاه های اجتماعی نباشند.)

پس سکوت بیمارگون ارادی موقعی تشخیص داده می گردد که کودک از توانایی قطعی صحبت کردن در بعضی از جایگاه های اجتماعی مثل خانه برخوردار باشد و این اختلال همراه اختلال اصلی تر دیده نشود.

کم حرفی کودک، مزاحم پیشرفت تحصیلی یا شغلی یا ارتباط اجتماعی می گردد

 
حال با توجه به ارزش شناخت علائم این اختلال خوبتر است نگاهی عمیق تر به ویژگی های این اختلال طبق DSM-۵ داشته باشیم.

* ناتوانی پیوسته فرد در صحبت کردن در جایگاه های اجتماعی ویژه که در آنها انتظار صحبت کردن وجود دارد (مثل مدرسه)، در حالی که در سایر جایگاه ها صحبت کردن برایش عادی است.

* این آشفتگی مزاحم پیشرفت تحصیلی یا شغلی یا ارتباط اجتماعی می گردد.

* زمان این آشفتگی دست کم یک ماه است (محدود به نخستین ماه ورود به مدرسه نیست).

* ناتوانی در صحبت کردن نباید ناشی از فقدان اطلاعات در خصوص زبان محاوره ای مورد نیاز برای جایگاه اجتماعی یا دشوار بودن آن باشد.

* برای این آشفتگی نمی توان برچسب یک اختلال ارتباطی (مثل اختلال تسلط بیانی با آغاز در کودکی) تبیین بهتری به دست داد و منحصرا طی دوره اختلال طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی یا اختلال روان پریشی دیگر ظاهر نمی شود.

ذکر این نکته ضروری است که اختلالات روانپزشکی با هم، همبود دارند، پس خوبتر است حتما با شناخت نشانه های بیان شده با متخصص روانشناسی مشورت نموده و از هرگونه برچسب گذاری پیشگیری کنیم. امید است با شناخت خوبتر بتوانیم از سلامت ذهنی مناسب تری برخوردار گردیم و از صدمه های احتمالی پیشگیری کنیم، خصوصا هنگامی که بحث کودکان مطرح می گردد نیاز است با دقت زیادتری تصمیم گیری نماییم.

منبع: ماهنامه پزشک شهر / برترین ها

[ad_2]

منبع : بیتوته