زندگینامه دیگو سیمئونه، بازیکن و مربی فوتبال آرژانتینی

[ad_1]

آشنایی با زندگینامه دیگو سیمئونه

آشنایی با زندگی دیگو سیمئونه

چکیده ای از زندگینامه دیگو سیمئونه :

نام کامل: دیه گو پابلو سیمئونه گونزالس

تاریخ تولد: ۲۸ آوریل ۱۹۷۰

محل تولد: بوئنوس آیرس، آرژانتین

قد: ۱.۷۷ متر

پست: خط میانی

آشنایی با زندگینامه دیه گو سیمئونه :

دیه گو پابلو سیمئونه گونزالس (متولد ۲۸ آوریل ۱۹۷۰)، ملقب به “ال چولو”، مربی حرفه ای فوتبال آرژانتینی و بازیکن سابق است که به عنوان خط میانی بازی می نمود. او از دسامبر ۲۰۱۱ سرمربی باشگاه اتلتیکو مادرید در لالیگا بوده و در حال حاضر دومین مربی با طولانی ترین دوره خدمت در اروپا محسوب می گردد. سیمئونه به عنوان یکی از برجسته ترین مربیان قرن بیست و یکم شناخته می گردد.

در دوران حرفه ای باشگاهی که از سال ۱۹۸۷ آغاز شد، سیمئونه برای تیم های ولز سارسفیلد (آرژانتین)، پیزا (ایتالیا)، سویا (اسپانیا)، اتلتیکو مادرید (اسپانیا)، اینتر میلان (ایتالیا)، لاتزیو (ایتالیا) و راسینگ کلوب (آرژانتین) بازی نمود. او در سال ۱۹۹۶ با اتلتیکو مادرید دوگانه داخلی (لالیگا و کوپا دل ری) را کسب نمود، در سال ۱۹۹۸ با اینتر میلان جام یوفا را به دست آورد و در سال ۲۰۰۰ با لاتزیو نیز دوگانه داخلی (سری آ و کوپا ایتالیا) را فتح نمود.

همچنین، او در سال ۱۹۹۹ جام سوپر یوفا و در سال ۲۰۰۰ سوپرکوپا ایتالیانا را با لاتزیو به دست آورد. سیمئونه بیش از ۱۰۰ بار برای تیم ملی آرژانتین به میدان رفت و در جام های جهانی ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ و همچنین چهار دوره کوپا آمریکا حضور داشت که در سال های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ قهرمان این رقابت ها شد. او همچنین در سال ۱۹۹۲ جام کنفدراسیون ها، در سال ۱۹۹۳ جام آرتمیو فرانکی و در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ مدال نقره را کسب نمود.

به عنوان مربی، سیمئونه هدایت تیم های آرژانتینی راسینگ کلوب، استودیانتس، ریور پلاته، سن لورنزو و تیم ایتالیایی کاتانیا را بر عهده داشته و از سال ۲۰۱۱ به اتلتیکو مادرید پیوست. او با استودیانتس و ریور پلاته قهرمان لیگ برتر آرژانتین شد.

سیمئونه بزرگ ترین موفقیت های مربیگری خود را با اتلتیکو مادرید کسب نموده و این تیم را به رقیبی جدی برای لالیگا تبدیل نموده و دوگانگی رئال مادرید و بارسلونا را شکسته است. او دو بار لالیگا، یک بار کوپا دل ری، دو بار لیگ اروپا، دو بار سوپر جام یوفا را کسب نموده و دو بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسیده است. سیمئونه طولانی ترین دوره مربیگری در لالیگا را دارد و بیش از یک دهه در اتلتیکو مادرید حضور داشته است. او در فینال کوپا دل ری ۲۰۱۳ در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو، بعد از ۱۴ سال نخستین پیروزی دربی را مقابل رئال مادرید، رقیب دیرینه، به دست آورد.

دوران باشگاهی دیگو سیمئونه :

سیمئونه در سال ۱۹۸۷ با ولز سارسفیلد کار خود را آغاز نمود. هنگامی که ۱۴ ساله بود، مربی جوانانش، ویکتوریو اسپینتو، به علت بازی پرانرژی اش لقب “چولو” را به او داد که یادآور کارملو سیمئونه، بازیکن سابق بوکا جونیورز و تیم ملی آرژانتین بود (بدون رابطه خویشاوندی).

بعد از آغاز در ولز سارسفیلد، سیمئونه در سال ۱۹۹۰ به تیم سری آ پیزا پیوست. این تیم در فصل اول حضور او سقوط نمود و بعد از ناکامی در صعود در فصل بعد، سیمئونه به سویا در لالیگا فروخته شد. او دو فصل در سویا بازی نمود و سپس به اتلتیکو مادرید پیوست. در اتلتیکو، او کاپیتان تیم بود و در فصل ۱۹۹۵-۹۶ دوگانه لالیگا و کوپا دل ری را کسب نمود.

در سال ۱۹۹۷، سیمئونه به سری آ و اینتر میلان برگشت و دو فصل کامل را در این تیم سپری نمود و در فصل ۱۹۹۷-۹۸ جام یوفا را با تیمی که رونالدو در خط حمله آن بود، به دست آورد. در سال ۱۹۹۹، او به لاتزیو پیوست و به هم وطنانش نستور سنسینی، ماتیاس آلمیدا و خوان سباستین ورون ملحق شد.

لاتزیو در فصل قبل از حضور سیمئونه به اسکودتو نزدیک شده بود و او در آخر به قهرمانی سری آ در فصل ۱۹۹۹-۲۰۰۰ کمک نمود. در آن فصل، یوونتوس تا روز آخر با دو امتیاز اختلاف صدرنشین بود، اما شکست یوونتوس مقابل پروجا در هوای بارانی و پیروزی راحت ۳-۰ لاتزیو مقابل رجینا در استادیو المپیکو، نخستین عنوان سری آ را برای سیمئونه به ارمغان آورد. او همچنین در همان فصل کوپا ایتالیا را با غلبه بر اینتر به دست آورد و دوگانه ایتالیایی را تکمیل نمود.

سیمئونه سه فصل دیگر در رم ماند و در فصل ۲۰۰۱-۰۲ با گلی که در روز آخر مقابل اینتر، تیم سابقش، به ثمر رساند، رویای قهرمانی این تیم را بر باد داد.

بعد از فسخ قرارداد با لاتزیو، سیمئونه در سال ۲۰۰۳ به اتلتیکو مادرید برگشت و دو فصل دیگر در این تیم بازی نمود. در مجموع، او در ۱۶۵ مسابقه برای اتلتیکو به میدان رفت و ۳۱ گل به ثمر رساند. در دسامبر ۲۰۰۴، تأیید شد که او اروپا را ترک نموده و برای پایان دوران بازیگری خود به راسینگ کلوب در آرژانتین بازمی گردد.

زندگینامه دیگو سیمئونه

دوران ملی :

دیه گو سیمئونه در سال ۱۹۹۲ به نمایندگی از تیم زیر ۲۳ سال آرژانتین در تورنمنت پیش المپیک کونمبول در پاراگوئه شرکت نمود، اما آرژانتین نتوانست به المپیک تابستانی ۱۹۹۲ صعود نماید.

سیمئونه در تیم ملی بزرگسالان آرژانتین ۱۰۶ بازی انجام داد که نخستین بازی اش در سال ۱۹۸۸ با شکست ۴-۱ مقابل استرالیا بود. او نخستین بازیکن آرژانتینی بود که به رکورد ۱۰۰ بازی ملی رسید و این دستاورد در مسابقه ای مقابل ونزوئلا در مارس ۲۰۰۲ به دست آمد. اگرچه در جام جهانی ۱۹۹۰ که آرژانتین نایب قهرمان شد حضور نداشت، اما در کوپا آمریکا ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ قهرمان شد. او در جام های جهانی ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ (که کاپیتان تیم بود) و ۲۰۰۲، و همچنین کوپا آمریکا ۱۹۹۵ و ۱۹۹۹ حضور داشت.

سیمئونه همچنین به عنوان یکی از سه بازیکن بالای ۲۳ سال در تیم زیر ۲۳ سال آرژانتین در المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا شرکت نمود و مدال نقره کسب نمود. او به عنوان خط میانی، ۱۱ گل برای آرژانتین به ثمر رساند، از جمله یک گل در پیروزی ۳-۱ مقابل عربستان در فینال جام کنفدراسیون های ۱۹۹۲. همچنین در سال ۱۹۹۳، در جام آرتمیو فرانکی مقابل دانمارک (پیروزی ۵-۴ در ضربات پنالتی بعد از تساوی ۱-۱) یکی از ضربات پنالتی آرژانتین را گل نمود.

در جام جهانی ۱۹۹۴، در بازی مرحله یک هشتم مقابل رومانی، پاس گل ابل بالبو را فراهم نمود، اما آرژانتین با شکست غیرمنتظره ۳-۲ حذف شد. در جام جهانی ۱۹۹۸، در بازی مقابل انگلیس، دیوید بکهام بعد از خطا روی سیمئونه اخراج شد (به علت عکس العمل به خطای سیمئونه) و آرژانتین در ضربات پنالتی پیروز شد. سیمئونه بعدها اعتراف نمود که برای اخراج بکهام تمارض نموده بود. در مرحله بعد مقابل هلند، او به علت تکل آرتور نومان مصدوم شد و آرژانتین ۲-۱ باخت. در جام جهانی ۲۰۰۲، آخرین حضور او، آرژانتین در مرحله گروهی حذف شد که شامل شکست ۱-۰ مقابل انگلیس با پنالتی بکهام بود.

سیمئونه در سال ۲۰۰۲ بیان کرد که از پیشی گرفتن از دیه گو مارادونا به عنوان پربازیکن آرژانتین “خجالت زده” است، هرچند بعدها بازیکنانی چون روبرتو آیالا، خاویر ماسکرانو، خاویر زانتی، آنخل دی ماریا، نیکولاس اوتامندی و لیونل مسی از او پیشی گرفتند.

سبک بازی دیگو سیمئونه :

سیمئونه هافبکی سرسخت، چندمنظوره، سخت کوش و کامل بود که تحرک بالا، توانایی خوب در هوا و قابلیت هم در گرفتن توپ و هم در آغاز حملات داشت و همچنین تمایل به گلزنی نشان می داد. او معمولاً در مرکز زمین به عنوان خط میانی باکس تو باکس یا دفاعی بازی می نمود، اما گاهی در نقش خط میانی هجومی یا حتی مدافع کناری چپ (در بازی ۱۹۹۸ مقابل انگلیس) به کار گرفته شد.

او به علت رهبری، تطبیق پذیری تاکتیکی، هوش، قدرت و استقامت شناخته می شد و کارشناسان تکنیک، دید و دامنه پاس هایش را نیز تحسین می نمودند. سیمئونه سبک بازی سخت خود را به “گرفتن چاقو بین دندان ها” تشبیه نمود و خود را “جنگجو و مبارزی که همه چیز را می دهد” توصیف نمود. الگوهای اصلی او فالکائو (خط میانی برزیلی) و لوتار ماتئوس (خط میانی آلمانی) بودند.

عکس های دیگو سیمئونه

دوران مربیگری دیگو سیمئونه :

سال های اولیه

دیه گو سیمئونه بعد از پایان دوران بازیگری اش در راسینگ کلوب در ۱۷ فوریه ۲۰۰۶، مربیگری این تیم را بر عهده گرفت. بعد از شروعی دشوار، تیم در کلوسورا ۲۰۰۶ عملکرد خوبی داشت، اما با تغییر رئیس باشگاه، سیمئونه در مه ۲۰۰۶ جای خود را به رینالدو مرلو داد.

در ۱۸ مه ۲۰۰۶، او سرمربی استودیانتس شد و این تیم را بعد از ۲۳ سال به قهرمانی لیگ آرژانتین رساند با پیروزی ۲-۱ مقابل بوکا جونیورز در فینال ۱۳ دسامبر ۲۰۰۶. در اکتبر ۲۰۰۶، روزنامه ورزشی اوله او را خوبترین مربی لیگ آرژانتین معرفی نمود. او بعد از شروعی ضعیف در آپرتورا ۲۰۰۷ استودیانتس را ترک نمود.

در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۷، سیمئونه سرمربی ریور پلاته شد و در کلوسورا ۲۰۰۸ با پیروزی ۲-۱ مقابل الیمپو قهرمان شد، اما بعد از حذف زودهنگام در کوپا لیبرتادورس و ناکامی در ۱۱ بازی داخلی، در نوامبر ۲۰۰۸ استعفا داد. در ۱۵ آوریل ۲۰۰۹، او هدایت سن لورنزو را بر عهده گرفت، اما به علت نتایج ضعیف در آوریل ۲۰۱۰ کناره گیری نمود.

کاتانیا و راسینگ کلوب

در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۱، سیمئونه سرمربی کاتانیا در سری آ شد و این تیم را از خطر سقوط نجات داد، اما در ژوئن ۲۰۱۱ این پست را ترک نمود. در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۱، برای دومین بار سرمربی راسینگ کلوب شد.

اتلتیکو مادرید

۲۰۱۱-۲۰۱۳: موفقیت در لیگ اروپا و کوپا دل ری

در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۱، سیمئونه سرمربی اتلتیکو مادرید شد و در نخستین فصل، این تیم را به قهرمانی لیگ اروپا در سال ۲۰۱۲ با پیروزی ۳-۰ مقابل اتلتیک بیلبائو در فینال بخارست رساند. در اوت ۲۰۱۲، اتلتیکو با شکست ۴-۱ چلسی در سوپر جام یوفا به قهرمانی رسید. در لالیگا، تیم در رده سوم قرار گرفت که خوبترین نتیجه در ۱۷ سال اخیر بود. در ۱۷ مه ۲۰۱۳، اتلتیکو با پیروزی ۲-۱ مقابل رئال مادرید در فینال کوپا دل ری در سانتیاگو برنابئو، بعد از ۱۴ سال در دربی مادرید پیروز شد.

۲۰۱۳-۲۰۱۷: قهرمانی لالیگا و فینال های لیگ قهرمانان

در فصل ۲۰۱۳-۱۴، با وجود فروش رادامل فالکائو، اتلتیکو با خرید داوید ویا و پیروزی های متوالی، از جمله برد ۱-۰ در برنابئو مقابل رئال مادرید، صدرنشین لالیگا شد. در هفته آخر، با تساوی مقابل بارسلونا در نیوکمپ، اتلتیکو بعد از ۱۹۹۶ قهرمان لالیگا شد و سیمئونه بعد از هلنیو هررا، دومین مربی آرژانتینی شد که این عنوان را برای اتلتیکو کسب نمود. در لیگ قهرمانان، اتلتیکو به فینال رسید، اما با وجود برتری تا دقیقه ۹۳، با تساوی رئال مادرید و شکست ۴-۱ در وقت اضافه، نایب قهرمان شد.

در فصل ۲۰۱۴-۱۵، اتلتیکو با خرید بازیکنانی چون آنتوان گریزمان و ماریو ماندژوکیچ، سوپر جام اسپانیا را برد، اما در لالیگا سوم شد و در یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان مقابل رئال مادرید حذف شد. در فصل ۲۰۱۵-۱۶، اتلتیکو با خوبترین رکورد دفاعی در پنج لیگ برتر اروپا، سوم شد و در فینال لیگ قهرمانان مقابل رئال مادرید در ضربات پنالتی شکست خورد.

۲۰۱۷-۲۰۲۱: لیگ اروپا و قهرمانی لالیگا

در سپتامبر ۲۰۱۷، قرارداد سیمئونه تا ۲۰۲۰ تمدید شد. در فصل ۲۰۱۷-۱۸، اتلتیکو در لالیگا دوم شد و با پیروزی مقابل مارسی، قهرمان لیگ اروپا شد، هرچند سیمئونه به علت محرومیت، فینال را از سکوها تماشا نمود. در فصل ۲۰۱۸-۱۹، با خریدهایی چون توماس لمار، اتلتیکو در لالیگا دوم شد و در لیگ قهرمانان مقابل یوونتوس حذف شد. در فصل ۲۰۱۹-۲۰، اتلتیکو لیورپول، قهرمان اروپا، را در آنفیلد حذف نمود و سیمئونه با پیروزی مقابل آلاوس، رکورد لوییس آراگونس را به عنوان موفق ترین مربی تاریخ اتلتیکو در لالیگا شکست.

در فصل ۲۰۲۰-۲۱، با خرید لوئیس سوارز و تغییر سیستم به دفاع سه نفره، اتلتیکو بعد از پیروزی ۲-۱ مقابل رئال وایادولید در هفته آخر، دومین قهرمانی لالیگا را تحت هدایت سیمئونه کسب نمود. در مارس ۲۰۲۱، او با ۳۰۹ پیروزی، رکورد آراگونس را به عنوان پرافتخارترین مربی اتلتیکو شکست.

عکس ها دیه گو سیمئونه

۲۰۲۲-تاحالا: تمدید قرارداد و رکوردهای جدید

در نوامبر ۲۰۲۳، قرارداد سیمئونه تا ژوئن ۲۰۲۷ تمدید شد. در ۲۸ نوامبر ۲۰۲۳، او صدمین بازی خود در لیگ قهرمانان را با پیروزی ۳-۱ مقابل فاینورد هدایت نمود و بعد از الکس فرگوسن و آرسن ونگر، سومین مربی با این دستاورد برای یک باشگاه شد. در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۴، او هفتصدمین بازی خود با اتلتیکو را در پیروزی ۲-۱ مقابل آلاوس هدایت نمود.

سبک مربیگری دیه گو سیمئونه :

دیه گو سیمئونه در سال ۲۰۰۶ با هدایت استودیانتس، از آرایش ۴-۴-۲ استفاده نمود که بعدها در اتلتیکو مادرید نیز به کار برد. در این سیستم، وینگرها به داخل حرکت نموده و نقش خط میانی های هجومی را ایفا می کنند و به مدافعان کناری فضا می دهند، که در حمله به شکل ۴-۲-۲-۲ تبدیل می گردد. دو خط میانی دفاعی، قدرت دفاعی لازم را برای نبردهای میانه میدان فراهم می کنند. با این سیستم، استودیانتس در آپرتورا ۲۰۰۶ با وجود ۱۰ نفره شدن، ۲-۱ بوکا جونیورز را شکست داد. مربیان الهام بخش او شامل مارسلو بیلسا، اسون گوران اریکسون، الفیو باسیله، ویکتوریو اسپینتو، لوئیجی سیمونی، کارلوس بیلاردو و رادومیر آنتیچ هستند.

در ریور پلاته، با بازیکنانی چون رادامل فالکائو و الکسیس سانچز، او از سیستم تهاجمی ۳-۳-۱-۳ مشابه سبک مارسلو بیلسا استفاده نمود و در کلوسورا ۲۰۰۸ قهرمان شد، اما در فصل بعد به علت مصدومیت ها و نتایج ضعیف، اخراج شد. تیم های سیمئونه به فشردگی دفاعی و ضدحملات سریع معروف اند. آنها در دفاع با آرایش ۴-۴-۲ فشرده در یک سوم دفاعی خود و پرس در یک سوم حریف برای بازپس گیری توپ عمل می کنند. در حمله، با آرایش سیال ۴-۲-۲-۲، مهاجمان به کناره ها متمایل می شوند تا فضا ایجاد کنند. او حریفان را به کناره ها هدایت نموده و با برتری عددی، توپ را می رباید یا پاس رو به عقب را اجبار می نماید. این سبک با لسترسیتی قهرمان لیگ برتر ۲۰۱۵-۱۶ مقایسه شده است.

در کاتانیا (۲۰۱۱)، او بین ۴-۲-۳-۱ و ۴-۳-۱-۲ جابه جا شد تا از آدریان ریکیوتی خوبترین استفاده را ببرد، در حالی که ویژگی های ضدحمله را حفظ نمود. بازیکنان کناری در دفاع عقب می کشیدند و ریکیوتی و مهاجم مرکزی به میانه میدان بازمی گشتند تا پاس های میانی حریف را قطع کنند. سیمئونه به انعطاف تاکتیکی و توجه به جزئیات معروف است. در اتلتیکو، او بر ضربات ایستگاهی تمرکز دارد و چندین گل کلیدی، از جمله گل قهرمانی لالیگا ۲۰۱۴، از این راه به ثمر رسیده است. در نیمه نهایی لیگ قهرمانان ۲۰۱۶ مقابل بایرن مونیخ، او با تغییر آرایش به ۴-۱-۴-۱ و جابه جایی سائول نیگز به خط میانی دفاعی، تیم را متعادل نمود و به فینال رسید.

سیمئونه به ایجاد اعتماد و انضباط در بازیکنانش شهرت دارد. در بازی نهایی لالیگا ۲۰۱۴ مقابل بارسلونا، با وجود مصدومیت دیه گو کاستا و آردا توران، او تیم را در بین دو نیمه آهسته نمود و با گل دیه گو گودین به تساوی و قهرمانی رسید. در نیمه نهایی لیگ اروپا ۲۰۱۸ مقابل آرسنال، با وجود اخراج شیمه ورسالیکو و خودش، تیم با ۱۰ نفر و ۲۴٪ مالکیت، تساوی ۱-۱ را حفظ نمود و به فینال صعود نمود. آردا توران گفته است: «سیمئونه به ما آموخت از سختی ها لذت ببریم.» دیه گو گودین نیز بیان کرد: «بازیکنان برای او جان می دهند. او باور به رقابت با تیم های بزرگ تر را به ما می دهد.»

در فصل ۲۰۲۰-۲۱، با بحران مصدومیت و کووید-۱۹، سیمئونه به آرایش های سه دفاعه (۵-۳-۲ و ۳-۵-۲) روی آورد و برای نخستین بار از فصل ۲۰۱۳-۱۴، اتلتیکو میانگین مالکیت بالایی داشت.

جدیدترین عکس های دیه گو سیمئونه

زندگی شخصی دیگو سیمئونه :

فرزندان سیمئونه، جیووانی، جانلوکا و جولیانو (از همسر اولش)، فوتبالیست های حرفه ای هستند و به ترتیب در ناپولی، رایو مایاداهوندا و اتلتیکو بازی می کنند. او همچنین دو دختر، به نام های فرانچسکا و والنتینا، با همسرش کارلا پرریرا دارد که در ژوئن ۲۰۱۹ به طور مخفیانه با او ازدواج نمود.

عکس دیگو سیمئونه با خانواده اش

دوران حرفه ای باشگاهی دیگو سیمئونه :

جوانان:

ولز سارسفیلد

بزرگسالان:

دوران ملی :

دوران مربیگری :

افتخارات دیگو سیمئونه :

بازیکن

اتلتیکو مادرید

• لالیگا: ۱۹۹۵–۹۶

• کوپا دل ری: ۱۹۹۵–۹۶

اینتر میلان

• جام یوفا: ۱۹۹۷–۹۸

لاتزیو

• سری آ: ۱۹۹۹–۲۰۰۰  

• کوپا ایتالیا: ۱۹۹۹–۲۰۰۰  

• سوپرکوپا ایتالیانا: ۲۰۰۰  

• سوپر جام یوفا: ۱۹۹۹

آرژانتین

• کوپا آمریکا: ۱۹۹۱، ۱۹۹۳  

• جام کنفدراسیون های فیفا: ۱۹۹۲  

• جام قهرمانان کونمبول–یوفا: ۱۹۹۳  

• مدال نقره المپیک تابستانی: ۱۹۹۶

فردی

• جایزه EFE: ۱۹۹۵–۹۶

مربی

• استودیانتس  لیگ برتر آرژانتین: آپرتورا ۲۰۰۶

ریور پلاته

• لیگ برتر آرژانتین: کلوسورا ۲۰۰۸

اتلتیکو مادرید

• لالیگا: ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۲۰–۲۱  

• کوپا دل ری: ۲۰۱۲–۱۳  

• سوپرجام اسپانیا: ۲۰۱۴  

• لیگ اروپا: ۲۰۱۱–۱۲، ۲۰۱۷–۱۸  

• سوپر جام یوفا: ۲۰۱۲، ۲۰۱۸

فردی

• مربی ماه لالیگا: اکتبر ۲۰۱۳، نوامبر ۲۰۱۵، مارس ۲۰۱۷، اکتبر ۲۰۲۳، دسامبر ۲۰۲۴  

• جایزه جامعه ایبروآمریکن: ۲۰۱۴  

• مربی سال لالیگا: ۲۰۱۲–۱۳، ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۱۵–۱۶، ۲۰۲۰–۲۱  

• جایزه میگل مونیوس: ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۱۵–۱۶، ۲۰۲۰–۲۱  

• جایزه فوتبال فیسبوک/مارکا (خوبترین مربی): ۲۰۱۶  

• جایزه ویژه مربی برتر گلوب ساکر: ۲۰۱۷  

• خوبترین مربی باشگاهی جهان IFFHS: ۲۰۱۶  

• مربی باشگاهی دهه IFFHS: ۲۰۱۱–۲۰۲۰  

• جایزه کونکس: ۲۰۲۰

[ad_2]

منبع : بیتوته