[ad_1]
انگشت مکیدن بیشترین عادت های دهانی است
عادت های دهانی نامناسب کودکان شامل مکیدن انگشت، مکیدن پستانک، فشار غیر طبیعی زبان پشت دندان ها، جویدن ناخن، دندان قروچه و خودآزاری است. عادت های لبی نامناسب شامل خیس کردن لب ها به صورت مکرر، کشیدن لب، مکیدن لب و گزیدن لب است
عوارض مکیدن انگشت
انگشت مکیدن بیشترین عادت های دهانی است. نظریه های مختلفی دلیل مکیدن انگشت شست در کودکان را شرح می دهد. روان شناسان عامل روانی را قوی ترین دلیل آن می دانند.
عوارضی که این عادت در کودکان ایجاد می نماید شامل فاصله گرفتن دندان های قدامی بالا و پایین از یکدیگر، جلوزدگی بیش از حد دندان های قدامی بالا، تنگ شدن قوس فک بالا و ایجاد کام گنبدی و عدم رشد عرضی فک بالا است. درمان ها شامل درمان یادآوری، جایزه درمانی، دستگاه درمانی و ترکیبی از یادآوری و جایزه درمانی است.
پیشگیری از مکیدن انگشت در کودکان
هر چه که کودک بزرگ‌تر می‌شود، پذیرش بعضی از عادت‌ها و رفتارهای او برای والدین سخت‌تر می‌شود، از جمله مکیدن انگشت. کودک در سن دو سالگی معمولا کمتر انگشت خود را می‌مکد، مگر موقعی که گرسنه، خسته و یا دلتنگ شده باشد. بر این اساس مادر می بایست دقت نماید که کودک در چه شرایطی و در چه زمانی شست خود را می‌مکد و از به وجود آوردن چنین شرایطی که منجر به مکیدن شست او می‌شود، پیشگیری نماید؛ یعنی به او زود‌تر غذا بدهد که گرسنه نشود، یا او را زود‌تر بخواباند و در موقع بیداری با کودک بازی نماید برای چه که تحقیقات حاکی از آن است که مکیدن انگشت اکثراً توسط کودکانی انجام می‌شود که در دوران نوپایی ساعات بسیاری از روز را از مادرشان دور بوده‌اند.
بر این اساس، می بایست توجه داشت به کودکی که خسته، گرسنه و یا دلتنگ است و در نتیجه آغاز به مکیدن شست خود می‌نماید، دادن اسباب بازی به عنوان جایگزین کردن مکیدن انگشت، چندان تاثیرگذار نیست و می بایست از خسته شدن، گرسنه شدن و دلتنگ شدن کودک پیشگیری نمود. بعضی از کودکان که عادت به مکیدن شست خود دارند، اگر به کودکستان سپرده شوند و کودکستان را دوست داشته باشند، شاید به دلیل علاقه‌ای که به محیط تازه کودکستان پیدا می‌کنند، مکیدن شست خود را ترک کنند و حتی شاید بی‌خوابی و بی‌اشتهایی کودک نیز از بین برود. اگر پدر و مادر قبل از سن سه سالگی کودک، او را از مکیدن انگشت منع و از آن پیشگیری كنند، عادت کودک شدید‌تر می‌شود و ترک کردن آن مشکل‌تر خواهد شد، ولی اگر پدر و مادر اجازه دهند که مکیدن شست سیر طبیعی خود را طی نماید، کودک معمولا در سن چهار تا پنج سالگی آن را ترک خواهد نمود.
راههای درمان مکیدن انگشت در کودکان
همکاری و یادآوری:
برای اینکه به فرزند خود در ترک این مکیدن انگشت کمک نمایید خوبتر است زمانی که هر دو به قدر کافی آهسته هستید با او صحبت و نظر او را درک نمایید و بپذیرید ولی به او بگویید چقدر دوست دارید که او این کار را ترک نماید. از او بپرسید که چطور می‌توانید به او در این راه کمک نمایید و پیشنهادات او را بپذیرید. به علاوه فراموش ننماییدکه شاید از دید او، آن‌طور که از دید شما مهم است، مکیدن انگشتانش مسئله خیلی مهمی نباشد.
می‌توانید پیشنهاد بدهید که فرزندتان باندی دور انگشتش بپیچد تا به او یادآوری نماید که انگشتش را نمکد. هنگامی که او این کار را انجام می‌دهد به جای عصبانیت و برخوردی تند مثل: «انگشتت را از دهانت بیرون بیاور!» خوبتر است با او با ملایمت و آرامش رفتار نمایید. این روش درمان برای کودکانی که همکاری لازم و خودشان تمایل به ترک عادت مذکور را دارند، مناسب است. البته می بایست مراقب بود که این مورد، از دید کودک به عنوان یک تنبیه تلقی نشود، زیرا در این صورت کودک اقدام به مقابله نموده و درمان، نتیجه‌ای دربرنخواهد داشت.
روان شناسان عامل روانی را قوی ترین دلیل مکیدن انگشت می دانند
جایزه درمانی :
یک قول نامه بین کودک و والدین یا کودک و دندان پزشک بسته می گردد و با کودک قرار گذاشته می گردد که در هر روزی که این عادت را انجام ندهد به او جایزه کوچکی بدهند. هرچه کودک را زیادتر در این برنامه درگیر کنیم، امکان موفقیت زیادتر خواهد بود.
بدین معنی که مثلا ًاز کودک بخواهیم جدولی را آماده کردن نموده و تعداد دفعات مکیدن انگشت خود را در هر روز هفته در آن ثبت نماید والدین می بایست برای داشته باشند که به هیچ عنوان، کودک خود را برای انجام عادت سرزنش نکنند.
صبر كنید:
می‌دانید سر كودكانی كه تا حتی ۶ سالگی انگشت خود را می‌مكیده‌اند چه آمده‌است؟ آنها دیگر این كار را نمی‌كنند.
به گفته والدین آنها، بچه‌ها هر سال كه می‌گذشته، به این كار رغبت كمتری نشان داده‌اند و كم‌كم آن را رها كرده‌اند و یا تنها در زمان‌های خاصی همچون تماشای تلویزیون، آن را ادامه داده‌اند.
هر چه سن بچه‌ها بالاتر می‌رود و در جمع دوستان خود قرار می‌گیرند، از ترس مسخره شدن توسط دوستان‌شان این كار را كمتر انجام می‌دهند تا كم‌كم از سر آنها می‌افتد.
برقراری فضای امن:
هنگامی به کودک خود کمک می‌نمایید که عادتش را ترک نماید می بایست فضای احترام آمیزی در خانه ایجاد نمایید که او احساس حقارت و سرزنش نکند. به دیگر فرزندان‌تان اجازه ندهید که او را تحقیر یا تمسخر کنند. اگر فرزند شما تحت فشار روحی قرار دارد و دلواپس و مضطرب است خوبتر است کمی از شتاب تلاش خود بکاهید یا مدتی در این برنامه وقفه ایجاد نمایید. در طول این مرحله خیلی با فرزند خود مثبت رفتار نمایید مثلا بگویید: «من خیلی ازت ممنونم که اینقدر تلاش می‌کنی.» اگر در طول این مراحل‌گاه فرزند شما دوباره کمی به مراحل قبل باز گردد، دلواپس نشوید برای چه که ترک عادت مکیدن انگشت برای او سخت است مخصوصا اگر آغازکننده این فرآیند شما باشید نه خود او.
دلایل خیلی برای مکیدن انگشت در کودکان وجود دارد
اگر مکیدن انگشت تا ۶ سالگی ادامه یابد:
در بعضی مواقع کودک در سن ۵ تا ۶ سالگی شاید برای رهایی از فشار و هیجان درونی خود که در این سن زیادتر است، به طور موقت آغاز به مکیدن شست خود نماید. شاید این عادت برای یک کودک پیش دبستانی از دید والدین قابل پذیرش باشد ولی برای بچه‌های بزرگ‌تر خیلی غیر قابل تحمل خواهد بود. عادت مکیدن انگشت در یک کودک ۶ ساله نسبت به گذشته خیلی کمتر است. دلیل کم رنگ‌تر شدن این عادت این است که او در این سن زیادتر وقت خود را در مدرسه یا مهد کودک می‌گذراند و به فعالیت‌های مدرسه مشغول است. پس عادت مکیدن انگشت در او به طور پنهانی یا در زمانی که اعضای خانواده در کنار یکدیگر هستند، خود را نشان می‌دهد. با وجود کمتر شدن این رفتار در کودکان در این سن، باز هم بسیاری از والدین خواستار ترک این عادت در کودکانشان به طور کامل هستند. بعضی والدین در این مورد با فرزند خود دعوا و مرافعه می‌کنند که نهایتا به فشار عصبی بر هر دو طرف منجر می‌شود. بعضی از والدین هم زمان زمانی خود را عقب می‌کشند و در پی راه چاره می‌روند.
دلایل خیلی برای این مکیدن انگشتان توسط یک کودک ۶ یا ۷ ساله یا حتی زیادتر وجود دارد. برای مثال اینکه این عادت یک عادت قدیمی است که کودک هیچ وقت اجبار ی بر ترک آن نداشته است. یا اینکه کودک از لحاظ عاطفی هنوز آماده ترک این عادت نشده است. شاید او این کار را شب‌ها برای راحت‌تر خوابیدن انجام می‌دهد یا در زمانهایی که در مدرسه احساس عدم امنیت می‌نماید، یا زمانی که در تنش‌های خانوادگی مثل رقابت خواهر و برادری، یا طلاق والدین قرار می‌گیرد.
گاهی شاید که کودک هنگامی با سرزنش یا طعنه همسالان خود مواجه می‌شود، عادت مکیدن انگشتش را کنار بگذارد. مثلا: «اوه، تو هنوز انگشتت را می‌مکی! من این کار را هنگامی ۴ ساله بودم کنار گذاشتم». اما در مورد بعضی از بچه‌هایی که این عادت در آنها شدید‌تر است حتی به این اظهارات هم توجهی ندارند.
حرف آخر
والدین نباید نسبت به مکیدن انگشت کودک حساس باشند. اگر این عادت به تدریج کمتر شده است، جای نگرانی نیست، ولی اگر همراه مشکلات رفتاری و روانی دیگر است، می بایست جدی گرفته شود و از متخصصان کمک گرفت.
منبع های:
سیمرغ
روزنامه قانون
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاه‌ها