[ad_1]
تا به حال نشنیده ام که هیچ پدر و مادری بگوید فرزند من دروغ نمی گوید در حقیقت دروغگویی مهارتی است که تمام کودکان آن را می آموزند و برای دروغگویی آنان دلیلی وجود دارد.چه وقت بچه ها دروغ میگویند ؟
خوب است بدانید دروغ برای کودک زیر ۳ سال معنا ندارد، هر چه که به ذهنشان می رسد و هر چه را که نمی فهمند را به زبان می آورند. آن ها نمی دانند که حوزه تفکر آن ها خصوصی است و فکر می کنند والدین قادر هستند ذهن آن ها را بخوانند. دروغ، نوشته یا سخنی است که با واقعیت همخوانی ندارد و معمولا کسی که دروغ می گوید آگاهانه حقیقت را تحریف می نماید. اما در خصوص کودک، دروغ گویی را می بایست مطابق با سن و دوره رشدی که پشت سر می گذارد، بررسی نمود. کودک تا قبل از ۳ سالگی معنی دروغ را نمی داند و بین ۳ تا ۴ سالگی می آموزند که بزرگترها آنچه را که آنان در مورد آن فکر می کنند را درک نمی کنند و نمی توانند راست و دروغ را تمییز دهند و نمی توانند ذهنش را بخوانند. این بدین معنی است که تخیلات برایشان واقعیت دارد و داستانهای غیر ممکن را تعریف می کنند.
هنگامی دچار مشکل می شونددیگران را سرزنش می کنند و آنها را مقصر می دانند بدون آنکه قصد صدمه رساندن به کسی را داشته باشند..
در این سن قدرت تخیل و تصویرپردازی به اوج خود می رسد و کودک همزمان با یادگیری مهارت ها و اطلاعات جدید قدرت ذهنی خود را بالاتر می برد. در این سن قصه پردازی کودک خیلی قوی است و یاد می گیرد کار بدی را که نموده است گردن یک فرد خیالی بیندازد. او بین واقعیت و خیال، مرزی قرار نمی دهد و در این مرحله داستانهای طولانی می گویند و در مورد آن اغراق می کنند و این داستانها چیزهایی هستند که بچه ها دوست دارند واقعیت داشته باشند ؛ لذا گاهی والدین خیال پردازی های وی را به اشتباه دروغ نام می گذارند.
کودکان متناسب با هوش، تخیل و جایگاه های محیطی و بنا به عکس العمل والدین در برخورد با آن ها از حدود ۶ سالگی دروغ را می شناسند و در ۹-۸ سالگی تفاوت بین واقعیت و دنیای فانتزی را در می یابند و تا ۱۰ سالگی کاملا بین حقیقت گویی به عنوان یک کار صحیح و دروغ گویی به عنوان یک کار نادرست تفاوت می گذارند.
دلایل دروغ گویی
با این که دلایل دروغ گویی در کودکان خیلی متعدد است اما میتوان به بخشی از آن ها اشاره نمود.
** در نخستین درجه خوبتر است به تمایز قائل نشدن بین واقعیت و تخیل اشاره کنیم زیرا تعداد بسیاری از کودکان دروغ نمی گویند بلکه ذهنیات خود را بر زبان می آورند اما والدین با عکس العمل عجولانه و اشتباه سعی می کنند گفته کودک را تصحیح کنند و او را از دروغ گویی برحذر دارند.
**گاهی والدین، دروغ را آموزش می دهند. به عنوان مثال در حضور او از ویژگی در کودک صحبت می کنند که فاقد آن است. اگر به کودک اجازه ندهیم در جمع اظهار نظر نماید و او را به سکوت وادار کنیم، او به دروغ گفتن روی می آورد؛ عملی که بعضی از والدین ناآگاهانه آن را انجام می دهند.
** دروغ گویی نشانه اغتشاش درونی و نبود امنیت روانی در کودک است، هنگامی که فرد کودک یا بزرگسال خود را در معرض خطر یا تهدید ببیند اگر شیوه صحیح با آن را نداند، به اشتباه سعی می نماید با دروغ گفتن احساس امنیت و آرامش پیدا نماید.
** گاهی کودک احساس عزت نفس نمی نماید و درد حقارت سبب می گردد برای ترمیم شخصیت خود دروغ بگوید. در واقع آنچه در دروغگویی کودکان مایه نگرانی است این است که شخصیت واقعی کودک را به یک شخصیت ساختگی تبدیل می نماید. در چنین شرایطی زمینه بروز اختلالات شخصیتی و ناسازگاری های اجتماعی در کودک ایجاد می گردد و سلامت روانی وی به خطر می افتد. طبیعی است که نمی توانیم نقش محیط اجتماعی را در شکل گیری شخصیت کودک نادیده بگیریم زیرا کودک از همه سو تحت اثر محیط پیرامون و الگوهایی است که در مقابل او قرار دارند. اگر والدین الگوی خوبی نباشند و در مقابل کودک دروغ بگویند، طبیعی است که کودک مثل آن ها رفتار خواهد نمود.
** گاهی بچه ها برای آزمودن والدین دروغ می گویند تا عکس العمل آنها را بسنجند. در چنین زمانهایی ضروری است والدین به جای نشان دادن عکس العمل تند و شدید، تلاش کنند تمرکز کودک را از روی موضوع دروغگویی به راستگویی معطوف کنند.
** بعضی وقت ها هم ، کودکان برای بدست آوردن چیزی که می خواهند و یا هنگامی می دانند کار اشتباهی نموده اند برای آنکه تنبیه نشوند دروغ می گویند.
چطور تشخیص می دهید که فرزندتان دروغ می گوید؟
این سۆالی نیست که به آسانی بتوان جواب داد برای اینکه بچه ها با یکدیگر فرق دارند. چندین راهنمایی وجود دارد:
1) به چهره آنان نگاه نمایید هنگامی آنان واقعیت را می گویند آرامش دارند در صورتیکه بسیاری از بچه هاوقتی دروغ می گویند عصبی و غمگین هستند.
2) ساده بودن گفتار :دروغ تمرین شده و با آب و تاب گفته می گردد.
3) منطقی بودن: دروغ به دروغ زیادتری برای پشتیبانی شدن نیاز دارد بر این اساس با هم تناقض پیدا می کنندو بی مفهومند .
چه کنیم؟
نخستین گام برای مقابله با دروغگویی کودکان افزایش اطلاعات و آگاهی ما به عنوان والد است. ضروری است در خصوص رفتارهای کودک و دلایل دروغگویی اش آگاهانه تصمیم گرفت. هرگز نباید کودک را دروغگو خطاب نمود. این القاب منفی سبب از دست رفتن اعتماد به نفس وی می گردد و او را به سمت دروغگویی زیادتر ترغیب می نماید. لازم نیست بگویید این چندمین بار است که دروغ می گویی. کافی است بفهمید که کودکتان بدون اعتراف به دروغگویی، دروغ گفته است. اگر می دانید دروغ گفته است از او نخواهید اعتراف نماید. این کار او را جری تر می نماید.
اگر در خصوص فرود آمدن یک بالگرد در خیابان حرف می زند از او در خصوص چگونگی هدایت بالگرد و … بپرسید. به تصورات ذهنی او پر و بال بدهید نه این که او را متهم به دروغگویی نمایید. همچنین او را به دروغگویی تشویق نکنید. اگر کاری که خواسته بودید انجام نداده است در خصوص آن سوال ننماییدتا مجبور به دروغ گفتن نشود. کافی است تذکر بدهید که کارش را هنوز انجام نداده است.
بیان ارزش صداقت خوبتر از تکرار مضرات دروغگویی است، به کودک اجازه دهید لذت راستگویی را بچشد تا مزه تنبیه دروغگویی را، همچنین بگذارید احساسات خود را به موقع انجام رفتار درست یا نادرست به زبان بیاورد در این صورت شما خوبتر قادر هستید ریشه دروغگویی وی را شناسایی نمایید.
هنگامی صداقت دشوار است
مهم است که بدانید برای چه کودک دروغ می گوید:
شاید در خصوص نمره اش دروغ می گوید زیرا احساس می نماید تحت فشار قرار می گیرد و از ترس عواقبی که نمرات پایین در پی دارد، واقعیت را پنهان می نماید. بر این اساس او قربانی رفتار نادرست والدین خود شده است. اگر متوجه این موقعیت شدید با او صحبت نمایید و درحالی که همه جانبه از او حمایت می نمایید، دلایلش را بشنوید. در این جا هر دو می بایست تغییر رفتار دهید.
اثر مستقیم والدین بر گرایش کودکان به دروغگویی یا راستگویی
عکس العمل شدید و تند والدین در مواجهه با دروغگویی کودک سبب می گردد کودک نقطه ضعف والدین را پیدا نماید و با شناخت حساسیت والدین نسبت به این موضوع، از دروغ برای جلب توجه آنها استفاده نماید. در بعضی موارد این والدین هستند که کودکان را تشویق به دروغ گفتن می کنند. ارائه عکس العمل غیرمنطقی و تند نسبت به دروغگویی یا خیال پردازی کودک، ارائه ندادن الگوی مناسب، پنهان کاری در مقابل کودک، ناآگاهی نسبت به اثر گفتار والدین بر کودک، سبب می گردد کودک از آن به عنوان حربه ای برای توجیه رفتارهای خود و رسیدن به اهدافش استفاده نماید.
منبع های: خراسان نیوز/سایت برترین ها
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاه‌ها