[ad_1]
تکلیف هر پدرومادری آموزش کودک است و نه تنبیه او
شاید شما هم با این جایگاه برخورد نموده باشید که کودک شما کار اشتباهی را انجام دهد و بعد چون کسی شاهد آن نبوده از قبول مسوولیت کاری که نموده شانه خالی نماید و حتی به دروغ بگوید که آن را انجام نداده است. خیلی از مواقع والدین مطمئن هستند که کودک‌شان مقصر موضوع یا فاعل کار اشتباه است اما هنگامی با دروغگویی و انکار او مواجه می‌شوند درمی‌مثل که چه رفتاری در این شرایط مناسب است؟
آیا می بایست کودک را هم برای دروغگویی و هم برای کار زشتش تنبیه نمود؟ آیا خوبتر است که کودک را وادار به اعتراف نمایید تا دروغگویی برای او تبدیل به یک عادت نشود؟ از چه راهی می‌توان به این نتیجه رسید؟
سوال‌های‌مان را با دکتر پورشایگان، روانشناس کودک و نوجوان در میان می‌گذاریم و او توضیح می‌دهد: ابتدا بگذارید این موضوع را تذکر بدهم که تکلیف هر پدرومادری آموزش کودک است و نه تنبیه او. ابزارهای تنبیه و تشویق می بایست در راستای آموزش کودک به کار گرفته شود نه در جهت تلافی کار بد کودک و دروغگویی او. پس در وهله اول شما می بایست سعی نمایید که کودک را متوجه دروغگویی خود بکنید و به او توضیح دهید که دروغگویی زشتی کار او را دوچندان می‌نماید.
این روانشناس کودک و نوجوان در ادامه می‌گوید: اگر کودک شما به کاری که انجام داده است اعتراف نمی‌نماید و دروغ می‌گوید نباید با روش‌های اشتباه او را وادار به اعتراف نمایید. به عنوان مثال، بعضی از والدین برای اینکه از انجام کار اشتباه توسط کودک خود مطمئن شوند، اعتماد او را جلب نموده و به او احساس در امان بودن می‌دهند و می‌گویند: «اگر فلان کار را انجام داده‌ای ایرادی ندارد…» تا کودک به کار اشتباه خود اعتراف نماید. اما این روش نادرستی برای اعتراف گرفتن از کودک است. زیرا در بیشتر موارد والدین سر قولی که داده‌اند، باقی نمی‌مثل و به محض اینکه کودک به کار اشتباه خود اعتراف می‌نماید او را تنبیه و مجازات می‌کنند. این موضوع اعتماد کودک را نسبت به والدین خدشه‌دار می‌نماید و سبب منزوی‌شدن و پنهان‌کاری کودک می‌شود.
از طرف دیگر اگر هم والدین بخواهند به حرفی که زده‌اند وفادار بمانند و واقعا انجام آن کار اشتباه را بدون ایراد و اشکال بدانند تکرار آن عمل نادرست برای کودک بی‌تفاوت می‌شود. چون پیش از این والدین به او اطمینان داده‌اند که انجام آن کار ایرادی ندارد و تنها می بایست به انجام آن اعتراف نماید. این شیوه سبب می‌شود که کودک خونسردانه کار اشتباهش را تکرار نماید.
پورشایگان به روش درست اشاره می‌نماید و می‌گوید: والدین می بایست در انتخاب واژه ها در صحبت با کودک دقت کنند! به جای جمله قبلی ما می‌توانیم بگوییم چون عمدا این کار اشتباه را انجام ندادی و متوجه ضررهای کاری که کردی، نبودی تو را می‌بخشیم و پس از اینکه کودک به کار خودش اعتراف نمود می‌توانید از او بخواهید که دفعه بعد این کار را تکرار نکند چون این زیان‌ها را دارد و برایش در مورد ناراحتی و ضرری که این کار برای خودش یا اطرافیان ایجاد می‌نماید، توضیح دهید.
والدین می بایست در انتخاب واژه ها در صحبت با کودک دقت کنند
پورشایگان، روانشناس کودک و نوجوان در ادامه در خصوص دلیل دروغگویی کودک توضیح می‌دهد و می‌گوید: هنگامی کودک از قبول اشتباهش سر باز می‌زند و به اصطلاح زیر بار نمی‌رود که دروغ گفته و فلان کار را انجام داده و بعد منکر شده است به این دلیل است که می‌خواهد عزت نفسش را حفظ نماید. در واقع کودک دلواپس اعتباری است که نزد پدرومادر یا اطرافیان دارد و نمی‌خواهد جلوی آنها خرد شود. تحسین دیگران و برداشتی که از کودک دارند که تو بچه خوبی هستی… یا خیلی باهوشی و… سبب می‌شود کودک برای خودش یک جایگاه را در ذهن اطرافیان تصور نماید که با برملاشدن اشتباهش این جایگاه شاید به کلی فرو بریزد.
کودک دلواپس این است که ارزشش در نزد پدرومادر کم شود و به همین علت دروغ می‌گوید. این مساله از این جهت ارزش دارد که در مقابل اشتباهات یا کاستی‌های کودک ارزش و اعتبار او را زیر سوال نبریم و در مقابل اشتباهات او عکس العمل شدید نشان ندهیم. مثل اینکه بگوییم دیگر به تو اعتماد ندارم که دروغ گفتی یا اینکه دیگر دوستت ندارم… این جملات اشتباه است و احساس پنهان‌کاری و دروغ را در کودک تقویت می‌نماید.
این روانشناس در آخر تاکید می‌نماید: به جای این برخوردها خوبتر است به او بگوییم که تو پسر یا دختر خیلی خوبی هستی و ما دوستت داریم اما اگر به این کار اشتباه ادامه بدهی این ضررها را برای تو و بقیه دارد و به او یاد بدهیم که اگر اشتباهی انجام دادی اما حقیقت را گفتی و به کارت اعتراف کردی ما زودتر تو را می‌بخشیم تا اینکه اصلا نگویی. با این روش کودک احساس امنیت و آرامش زیادتری می‌نماید و احساس بی‌ارزشی و طرد شدن به او دست نمی‌دهد.
منبع:ninisite.com
[ad_2]
منبع : بیتوته
آخرین دیدگاه‌ها